Ik heb enkele filmpjes online gezet, meerbepaald op het allomgekende tyoutoube. De link vindt u onderaan in de rechter kolom van mijn blog... Muchos plezieros
Adios
Tim
donderdag 29 januari 2009
Aan het werk...
17u36, 30°C, de zon begint al wat te zakken, buiten heerst er relatieve stilte, maar ik luister naar de tonen van "switch" van "Arsenal". Ik zit aan het bureau in de international room, boven mij draait de ventilator op volle toeren, recht voor mij zie ik door de open deur wat struiken, palm- en bananenbomen... Een mooie setting om nog eens een blogske te doen.
Gisteren is er niet zoveel gebeurd. We zijn kleren gaan halen. Vooral Maaike had die nodig, want er wordt hier van de vrouwen verwacht dat de de plaatselijke kledij dragen. Maaike kocht een viertal gewone tenue's, waarvan er nog 2 moeten op maat genaaid worden, en een sari. Dat laatste is een soort kleed dat hier bij deftige gelegenheden of door hoger geplaatsten gedragen wordt. Het is eigenlijk meer een lange lap stof die op nauwkeurige wijze en met de nodige plooien rond het vrouwelijke lichaam wordt gewikkeld. De schouders en de knieën worden erdoor bedekt, want die zouden aanstootgevend zijn omdat ze opwindend zouden zijn. De buik blijft bloot... Vreemd, maar ik heb het ook niet uitgevonden.
Bram en ik keurden de kleren terwijl Maaike paste. We kregen ondertussen koffie. Echt straf was hij niet, maar hij smaakte... wij gingen achteraf ook op zoek naar enkele hemden. We haalden enkele L'en en XL'en uit de rekken, maar die bleken allemaal te klein... De Indische mannen zijn gemiddeld kleiner dan ons, dus denk ik dat de maten navenant zijn. Bram vond toch nog 2 hemden die hem pasten en die hij ook mooi vond. Ik zoek nog wat verder...
Gisteren mochten we na het eten opnieuw bij Jacob op bezoek. Ze hadden frietjes gebakken, bier in huis gehaald, hamburgers klaargemaakt... Heerlijk. We voelden ons eigenlijk helemaal niet op ons gemak, want het had allemaal nogal veel geld gekost, maar het is een vorm van Indische gastvrijheid. We hebben Jacob uitgenodigd om morgen met ons eens Westers te gaan eten in het chiqueste hotel van de stad.
Vandaag hebben we ook onze eerste voorbereide lessen gegeven. Als leken in het Frans mochten Bram en ik toch wat meehelpen met Maaike. De echte lerares Frans heeft hier dan ook zelf maar 2 jaar Franse opleiding genoten.
Daarna mochten we nog een liedjeswedstrijd tussen verschillende scholen bijwonen vooraleer ik mijn eerste stappen in de Indische wiskunde mocht zetten. Het onderwerp van de les was "fields and fences". Het was eigenlijk een soort voorbereidende les op de omtrek van een veelhoek. De les verliep heel vlot en de leerlingen waren vooral geboeid door de oefening met het touwtje bij het begin van de les.
Ondertussen zijn de lessen voor morgen ook voorbereid. Maaike en Bram geven religion, ik wiskunde en samen geven we nog een combined class: alle vakken samen.
Ondertussen is het hier 21u38 's avonds. Voor je begint te panikeren: ik heb enkele uren gepauzeerd tussen het begin en het einde van mijn bloggen. Bram zit muggen te vangen aan de andere computer, buiten hoorde ik net de eerste van de waarschijnlijk vele ontploffingen die we vanavond nog zullen horen, want er zijn hier overal feesten aan de gang in de omliggende tempels. "King of the Bongo" van Manu Chao loopt net op zijn einde en ik ga stoppen met bloggen...
Tim
Gisteren is er niet zoveel gebeurd. We zijn kleren gaan halen. Vooral Maaike had die nodig, want er wordt hier van de vrouwen verwacht dat de de plaatselijke kledij dragen. Maaike kocht een viertal gewone tenue's, waarvan er nog 2 moeten op maat genaaid worden, en een sari. Dat laatste is een soort kleed dat hier bij deftige gelegenheden of door hoger geplaatsten gedragen wordt. Het is eigenlijk meer een lange lap stof die op nauwkeurige wijze en met de nodige plooien rond het vrouwelijke lichaam wordt gewikkeld. De schouders en de knieën worden erdoor bedekt, want die zouden aanstootgevend zijn omdat ze opwindend zouden zijn. De buik blijft bloot... Vreemd, maar ik heb het ook niet uitgevonden.
Bram en ik keurden de kleren terwijl Maaike paste. We kregen ondertussen koffie. Echt straf was hij niet, maar hij smaakte... wij gingen achteraf ook op zoek naar enkele hemden. We haalden enkele L'en en XL'en uit de rekken, maar die bleken allemaal te klein... De Indische mannen zijn gemiddeld kleiner dan ons, dus denk ik dat de maten navenant zijn. Bram vond toch nog 2 hemden die hem pasten en die hij ook mooi vond. Ik zoek nog wat verder...
Gisteren mochten we na het eten opnieuw bij Jacob op bezoek. Ze hadden frietjes gebakken, bier in huis gehaald, hamburgers klaargemaakt... Heerlijk. We voelden ons eigenlijk helemaal niet op ons gemak, want het had allemaal nogal veel geld gekost, maar het is een vorm van Indische gastvrijheid. We hebben Jacob uitgenodigd om morgen met ons eens Westers te gaan eten in het chiqueste hotel van de stad.
Vandaag hebben we ook onze eerste voorbereide lessen gegeven. Als leken in het Frans mochten Bram en ik toch wat meehelpen met Maaike. De echte lerares Frans heeft hier dan ook zelf maar 2 jaar Franse opleiding genoten.
Daarna mochten we nog een liedjeswedstrijd tussen verschillende scholen bijwonen vooraleer ik mijn eerste stappen in de Indische wiskunde mocht zetten. Het onderwerp van de les was "fields and fences". Het was eigenlijk een soort voorbereidende les op de omtrek van een veelhoek. De les verliep heel vlot en de leerlingen waren vooral geboeid door de oefening met het touwtje bij het begin van de les.
Ondertussen zijn de lessen voor morgen ook voorbereid. Maaike en Bram geven religion, ik wiskunde en samen geven we nog een combined class: alle vakken samen.
Ondertussen is het hier 21u38 's avonds. Voor je begint te panikeren: ik heb enkele uren gepauzeerd tussen het begin en het einde van mijn bloggen. Bram zit muggen te vangen aan de andere computer, buiten hoorde ik net de eerste van de waarschijnlijk vele ontploffingen die we vanavond nog zullen horen, want er zijn hier overal feesten aan de gang in de omliggende tempels. "King of the Bongo" van Manu Chao loopt net op zijn einde en ik ga stoppen met bloggen...
Tim
dinsdag 27 januari 2009
Over feesten, olifanten en feesten met olifanten
Mr Biju had ons gisteren uitgenodigd voor de viering in zijn kerk en voor de maaltijd achteraf. Hij had voor ons een minibus geregeld om de volle 30km te overbruggen. Rond 17u werden we – Bram, Maaike en ik, samen met de drie Duitsers – opgehaald door zoals wij het noemen: “e koekedoze ip wieln”… Een camionette die zijn naam niet waardig is laat ons zeggen. Het proppen kon beginnen. Een uur later stonden we goed en wel, maar ook bezweet en dus okselfris bij de kerk van Biju. Het was er de laatste dag van het acht dagen durende festival dat er plaatsvond, een beetje zoals Werchter dus, maar toch heel anders. Er komt wel ook 100000 man op af gedurende die dagen! Het was er dus koppenlopen.
Eerst deden we een toertje en gingen wat in en rond de kerk kijken. Of het nu aan onze blanke huid of aan onze – waarschijnlijk – fantastische zweetgeur lag, hoe dan ook werden we hevig aangestaard door jong en oud. Na de viering werd het beeld rond de kerk gedragen voorafgegaan door een stoet van drummers, trompettisten, kruis- en parapludragers. De stoet stopt ongeveer om de vijf meter terwijl de muzikanten opzwepende muziek maken en de klokken luiden. Om de gehoorschade compleet te maken schieten ze de ganse tijd voetzoekers af met daartussen af en toe een obus of iets dergelijks denk ik (in het West-Vlaams beter gekend als de “obusios”: http://www.youtube.com/watch?v=NCj4-svjO_Y&feature=related) . Op het einde schieten ze de overschot af veronderstel ik, want we stonden werkelijk te daveren op onze benen toen het eindsalvo werd ingezet. Voor wie nog niet volledig doof zou zijn schieten ze als afsluiter nog wat vuurwerk af. Bijna niemand die ernaar kijk. Het motto is: als het maar lawaai maakt! Na de viering liepen we nog even door de straten. Stel je een kermis voor waar je de te winnen prijzen moet kopen en je krijgt er een vrij goed beeld van. We zagen ook de kerk die volledig in kleurrijke verlichting was getooid. Ik denk dat het er een beetje uitzag als kerstmis op de walletjes.
We werden naar het huis van Biju’s nonkel gebracht met dezelfde “bus” als in het begin van de avond. Gelukkig was het niet ver en besloot de chauffeur op twee keer te rijden. Geniale ingeving! We werden er getrakteerd op een soort druivensap als aperitief. Daarna volgde de beste maaltijd die ik hier al gegeten heb. Rijst met eend, vis, varkensvlees, banaantjes, ananas, watermeloen, cake en nog heel wat andere sauzen en broodjes. We konden er ook een glas brandy krijgen en daar kan je uit beleefdheid natuurlijk geen neen tegen zeggen. We praatten nog wat met de familie van Biju en propten vervolgens het busje opnieuw vol.
Deze morgen hadden we om 8u30 afgesproken met de Duitsers om samen richting het olifantentrainingskamp te reizen. Voor ongeveer anderhalf uur waagden we ons leven in het verkeer voor we onze bestemming bereikten. Onderweg vervoegde Biju ons zevenkoppig gezelschap. In het kamp worden olifanten gekweekt. Ze mogen niet meer in het wild gevangen worden tenzij ze een gevaar vormen, bvb wanneer er eentje de weg naar het bos niet meer vindt. De dieren krijgen er een tweejarige opleiding en worden dan verkocht als werkkracht of aan een van de tempels. Wij mochten een ritje maken op een 34 jarige vrouwelijke olifant. De dame was duidelijk haar veet ergens kwijtgeraakt, maar ze bezorgde ons wel een mooi ritje op haar brede rug. Achteraf zagen we nog de kleintjes die in opleiding waren.
Mr biju bracht ons naar een hindoetempel iets verderop waar een jaarlijks feest bezig was. Opnieuw waren er drummers en trompettisten die onder het goedkeurend oog van een mooi versierde olifant heel wat geluid voortbrachten. Na de ceremonie mocht de olifant zijn dorst lessen en zich douchen. Een mooi zicht. Wij mochten vervolgens mee-eten met de hindoeïstische feestvierders.
De terugweg overleefden we met verve waar door we deze namiddag konden beginnen aan het voorbereiden van de lessen van overmorgen. Morgen werken we eraan verder nadat we eerst wat kleren gaan kopen met Biju. We kijken er al naar uit.
Eerst deden we een toertje en gingen wat in en rond de kerk kijken. Of het nu aan onze blanke huid of aan onze – waarschijnlijk – fantastische zweetgeur lag, hoe dan ook werden we hevig aangestaard door jong en oud. Na de viering werd het beeld rond de kerk gedragen voorafgegaan door een stoet van drummers, trompettisten, kruis- en parapludragers. De stoet stopt ongeveer om de vijf meter terwijl de muzikanten opzwepende muziek maken en de klokken luiden. Om de gehoorschade compleet te maken schieten ze de ganse tijd voetzoekers af met daartussen af en toe een obus of iets dergelijks denk ik (in het West-Vlaams beter gekend als de “obusios”: http://www.youtube.com/watch?v=NCj4-svjO_Y&feature=related) . Op het einde schieten ze de overschot af veronderstel ik, want we stonden werkelijk te daveren op onze benen toen het eindsalvo werd ingezet. Voor wie nog niet volledig doof zou zijn schieten ze als afsluiter nog wat vuurwerk af. Bijna niemand die ernaar kijk. Het motto is: als het maar lawaai maakt! Na de viering liepen we nog even door de straten. Stel je een kermis voor waar je de te winnen prijzen moet kopen en je krijgt er een vrij goed beeld van. We zagen ook de kerk die volledig in kleurrijke verlichting was getooid. Ik denk dat het er een beetje uitzag als kerstmis op de walletjes.
We werden naar het huis van Biju’s nonkel gebracht met dezelfde “bus” als in het begin van de avond. Gelukkig was het niet ver en besloot de chauffeur op twee keer te rijden. Geniale ingeving! We werden er getrakteerd op een soort druivensap als aperitief. Daarna volgde de beste maaltijd die ik hier al gegeten heb. Rijst met eend, vis, varkensvlees, banaantjes, ananas, watermeloen, cake en nog heel wat andere sauzen en broodjes. We konden er ook een glas brandy krijgen en daar kan je uit beleefdheid natuurlijk geen neen tegen zeggen. We praatten nog wat met de familie van Biju en propten vervolgens het busje opnieuw vol.
Deze morgen hadden we om 8u30 afgesproken met de Duitsers om samen richting het olifantentrainingskamp te reizen. Voor ongeveer anderhalf uur waagden we ons leven in het verkeer voor we onze bestemming bereikten. Onderweg vervoegde Biju ons zevenkoppig gezelschap. In het kamp worden olifanten gekweekt. Ze mogen niet meer in het wild gevangen worden tenzij ze een gevaar vormen, bvb wanneer er eentje de weg naar het bos niet meer vindt. De dieren krijgen er een tweejarige opleiding en worden dan verkocht als werkkracht of aan een van de tempels. Wij mochten een ritje maken op een 34 jarige vrouwelijke olifant. De dame was duidelijk haar veet ergens kwijtgeraakt, maar ze bezorgde ons wel een mooi ritje op haar brede rug. Achteraf zagen we nog de kleintjes die in opleiding waren.
Mr biju bracht ons naar een hindoetempel iets verderop waar een jaarlijks feest bezig was. Opnieuw waren er drummers en trompettisten die onder het goedkeurend oog van een mooi versierde olifant heel wat geluid voortbrachten. Na de ceremonie mocht de olifant zijn dorst lessen en zich douchen. Een mooi zicht. Wij mochten vervolgens mee-eten met de hindoeïstische feestvierders.
De terugweg overleefden we met verve waar door we deze namiddag konden beginnen aan het voorbereiden van de lessen van overmorgen. Morgen werken we eraan verder nadat we eerst wat kleren gaan kopen met Biju. We kijken er al naar uit.
maandag 26 januari 2009
Bus-Riksja-Boot-dag
Gisteren namen we voor het eerst de bus. Een vrij unieke ervaring. De busrit van ongeveer een uur koste ons elk 14 roepie of een luttele 25 Eurocent. Bij het opstappen werden we al aangemoedigd door de kaartjesverkoper op de bus, een jongeman met bandana. Zij roepen bij elke stop zoveel mogelijk mensen op de bus, want iedere extra klant betekent extra geld. Er zijn hier verschillende busmaatschappijen die elk zoveel mogelijk klanten proberen op te pikken. Dit leidt tot een spannende race tussen de verschillende bussen die allemaal zo snel mogelijk bij de volgende halte willen aankomen. De bus vliegt dus met een razende vaart door gaatjes die 10cm breder zijn dan de bus zelf, neemt net iets te scherpe bochten waardoor de vering eens goed getest wordt en rijdt in ongeveer al de putjes die de rijweg rijk is terwijl de toeter gretig toetert. De bus leek wat op een zeepkist, maar de busrit zou ik gerust een doodskistenrace durven noemen. Een mens zou voor minder fan worden van de Lijn.
Onze bus bracht ons naar Fort Cochin. Een van de vele eilanden die samen de stad Cochin of Kochi vormen. Daar zagen we meteen de Chinese visnetten. We zochten een plaatsje langs het water en aten er ons bananenontbijt op. Ondertussen konden we zien hoe de netten om de tien minuutjes werden opgehaald en terug neergelaten. Telkens werden er enkel kleine visjes bovengehaald door de 8-koppige bemanning. Een beulenwerk!
We trokken verder door de stad en bezochten het Dutch cemetry, een kerkhof waar heel wat Nederlandse specerijhandelaars uit de 17e en 18e liggen begraven. Daarna bezochten we het indo-Portugees museum en de Santa Cruz Cathedral. Omdat de andere bezienswaardigheden wat veraf lagen besloten we een riksja te nemen. Geplet op het bankje achteraan de iets te groot uitgevallen “mobillette” werden we hevig transpirerend naar de Spice market in jew town gebracht. Daar mochten we niet binnen in de joodse synagoge omdat we onze korte broek aanhadden. We aten een Poulet à la Normandie. Het Frans kiekske smaakte naar meer! De lime-zuremelk-coctail die we erbij vroegen smaakte jammer net dat ietsje minder…
In de namiddag huurden we samen met een koppel Nederlandse toeristen een bootje en gingen voor 3 uur de backwaters op. We waren nog maar goed vertrokken of de eerste groep dolfijnen passeerde onze boot al. Onze 6 euro was nu al goed besteed. Onze iets te stille “kapitein” bracht ons met zijn iets te luidruchtige motorboot doorheen een prachtig stukje natuur. Overal langs de waterkant zagen we huisjes, het ene al wat armtieriger dan het ander. De sputterende motor bracht nog een moment van spanning met zich mee, maar een goeie 3 uur later stonden we dan toch terug aan wal.
Voor ons avondmaal gingen we naar een ander deel van de stad: Ernakulam. Hier zijn heel wat hotels en zakengebouwen gelegen. We aperitievden in een etablissement waar ze vruchtensapjes verkochten. We kozen allemaal voor de ananas, heerlijk… We vonden ook nog een bar waar wel alcohol mocht verkocht worden en we dronken er elk een pintje. Een pintje is hier wel 650ml, maar dit vonden we niet zo erg. Achteraf gingen we eten in een restaurant van een hotel. Hier konden we genieten van een biefstuk met frietjes, opnieuw met een pintje. Van op het terras op de achtste verdieping hadden we een prachtig uitzicht over de stad terwijl ons buikje van de westerse keuken genoot. Voor een kleine € 14 (voor alle drie samen!) waren we ervan af.
We namen de riksja terug naar huis en sliepen toen lang en gelukkig (want onze luidruchtige buren waren niet thuis!).
Vandaag is het Republic day. We werden hier op school uitgenodigd voor een feest met de oud-studenten. Wat een feest moest worden werd een 3 uur durende aaneenschakeling van allerhande speeches en dankwoorden. Een weinig tot de verbeelding sprekend feest eigenlijk, maar kom. Daarna mochten we hier ook meeschuiven aan tafel. Nog nooit heb ik iets zo pikants gegeten. Ik zou ook niet weten hoe je het moet klaarmaken. Gelukkig was er wat brood om te neutraliseren, maar het warme water achteraf maakte de boel alleen maar erger. Ik mis mijn biefstukje van gisteren al.
Straks gaan we de kerk van Biju, onze begeleider hier, bezoeken. Vanavond mogen we daar opnieuw mee-eten. Dat belooft…
De groeten aan allen
Tim met de hete mond
Onze bus bracht ons naar Fort Cochin. Een van de vele eilanden die samen de stad Cochin of Kochi vormen. Daar zagen we meteen de Chinese visnetten. We zochten een plaatsje langs het water en aten er ons bananenontbijt op. Ondertussen konden we zien hoe de netten om de tien minuutjes werden opgehaald en terug neergelaten. Telkens werden er enkel kleine visjes bovengehaald door de 8-koppige bemanning. Een beulenwerk!
We trokken verder door de stad en bezochten het Dutch cemetry, een kerkhof waar heel wat Nederlandse specerijhandelaars uit de 17e en 18e liggen begraven. Daarna bezochten we het indo-Portugees museum en de Santa Cruz Cathedral. Omdat de andere bezienswaardigheden wat veraf lagen besloten we een riksja te nemen. Geplet op het bankje achteraan de iets te groot uitgevallen “mobillette” werden we hevig transpirerend naar de Spice market in jew town gebracht. Daar mochten we niet binnen in de joodse synagoge omdat we onze korte broek aanhadden. We aten een Poulet à la Normandie. Het Frans kiekske smaakte naar meer! De lime-zuremelk-coctail die we erbij vroegen smaakte jammer net dat ietsje minder…
In de namiddag huurden we samen met een koppel Nederlandse toeristen een bootje en gingen voor 3 uur de backwaters op. We waren nog maar goed vertrokken of de eerste groep dolfijnen passeerde onze boot al. Onze 6 euro was nu al goed besteed. Onze iets te stille “kapitein” bracht ons met zijn iets te luidruchtige motorboot doorheen een prachtig stukje natuur. Overal langs de waterkant zagen we huisjes, het ene al wat armtieriger dan het ander. De sputterende motor bracht nog een moment van spanning met zich mee, maar een goeie 3 uur later stonden we dan toch terug aan wal.
Voor ons avondmaal gingen we naar een ander deel van de stad: Ernakulam. Hier zijn heel wat hotels en zakengebouwen gelegen. We aperitievden in een etablissement waar ze vruchtensapjes verkochten. We kozen allemaal voor de ananas, heerlijk… We vonden ook nog een bar waar wel alcohol mocht verkocht worden en we dronken er elk een pintje. Een pintje is hier wel 650ml, maar dit vonden we niet zo erg. Achteraf gingen we eten in een restaurant van een hotel. Hier konden we genieten van een biefstuk met frietjes, opnieuw met een pintje. Van op het terras op de achtste verdieping hadden we een prachtig uitzicht over de stad terwijl ons buikje van de westerse keuken genoot. Voor een kleine € 14 (voor alle drie samen!) waren we ervan af.
We namen de riksja terug naar huis en sliepen toen lang en gelukkig (want onze luidruchtige buren waren niet thuis!).
Vandaag is het Republic day. We werden hier op school uitgenodigd voor een feest met de oud-studenten. Wat een feest moest worden werd een 3 uur durende aaneenschakeling van allerhande speeches en dankwoorden. Een weinig tot de verbeelding sprekend feest eigenlijk, maar kom. Daarna mochten we hier ook meeschuiven aan tafel. Nog nooit heb ik iets zo pikants gegeten. Ik zou ook niet weten hoe je het moet klaarmaken. Gelukkig was er wat brood om te neutraliseren, maar het warme water achteraf maakte de boel alleen maar erger. Ik mis mijn biefstukje van gisteren al.
Straks gaan we de kerk van Biju, onze begeleider hier, bezoeken. Vanavond mogen we daar opnieuw mee-eten. Dat belooft…
De groeten aan allen
Tim met de hete mond
zaterdag 24 januari 2009
Wachten op Godot
Gisteren zijn we ons uurrooster gaan halen in de public school. De leerkracht waarmee we afgesproken hadden zat in vergadering, dus wachtten we even tot iemand haar had opgebeld. Zij had ons rooster niet voorbereid, maar vroeg ons gewoon wat we wilden doen. We legden uit dat we enkele uren van onze eigen vakken wilden observeren en zelf geven. Daarnaast wilden we ook nog enkele PAV-uren geven waarin we elk ons vakgebied zouden toepassen.
Vandaag mochten we dat uurrooster ophalen. Ongeveer 10 minuutjes later dan verwacht daagde ze op. Naar Indische normen was ze dus ruim op tijd. Jammer genoeg had ze nog geen uurrooster en had ze ook nog niet met de betreffende leerkrachten gepraat. Gelukkig dacht ze eraan dat het uurrooster van alle leerkrachten eigenlijk gewoon uithangt in de leraarskamer. We konden dus ons uurrooster aan de hand daarvan opstellen.
Terwijl we dit deden kwamen de leerkrachten stilaan binnensijpelen voor de “annual day” die deze namiddag plaatsvindt in de public school. Alle vrouwelijke leerkrachten waren getooid in een sari. Een mooi, typisch Indisch kleed. We werden aan hen voorgesteld. Van sommige kregen we ook de lesonderwerpen mee voor de komende lessen. We kregen ook een officiële uitnodiging voor de annual day. Deze namiddag gaan mogen we dus op de eerste rij gaan zitten terwijl alle leerlingen die uitblonken in een van de categorieën op school een prijs in ontvangst mogen nemen in het bijzijn van hun ouders.
Gisteren namiddag zijn we nog wat fruit gaan halen in de befaamde winkelstraat. We hebben er ook de plaats ontdekt waar we een bus of een riksja kunnen nemen naar het centrum van de stad. Iets wat we morgen zullen doen, want dan bezoeken we normaliter Fort Kochi.
Vandaag mochten we dat uurrooster ophalen. Ongeveer 10 minuutjes later dan verwacht daagde ze op. Naar Indische normen was ze dus ruim op tijd. Jammer genoeg had ze nog geen uurrooster en had ze ook nog niet met de betreffende leerkrachten gepraat. Gelukkig dacht ze eraan dat het uurrooster van alle leerkrachten eigenlijk gewoon uithangt in de leraarskamer. We konden dus ons uurrooster aan de hand daarvan opstellen.
Terwijl we dit deden kwamen de leerkrachten stilaan binnensijpelen voor de “annual day” die deze namiddag plaatsvindt in de public school. Alle vrouwelijke leerkrachten waren getooid in een sari. Een mooi, typisch Indisch kleed. We werden aan hen voorgesteld. Van sommige kregen we ook de lesonderwerpen mee voor de komende lessen. We kregen ook een officiële uitnodiging voor de annual day. Deze namiddag gaan mogen we dus op de eerste rij gaan zitten terwijl alle leerlingen die uitblonken in een van de categorieën op school een prijs in ontvangst mogen nemen in het bijzijn van hun ouders.
Gisteren namiddag zijn we nog wat fruit gaan halen in de befaamde winkelstraat. We hebben er ook de plaats ontdekt waar we een bus of een riksja kunnen nemen naar het centrum van de stad. Iets wat we morgen zullen doen, want dan bezoeken we normaliter Fort Kochi.
vrijdag 23 januari 2009
Foto's
De eerste foto's zijn upgeload gekunnen geworden! Ze kunnen dus ook gebeken geworden! Klik hiervoor op de link naar de foto's onderaan de rechter kolom bij de links naar de blog van Maaike en Bram.
kochiwood
Naast Hollywood en Bollywood is er sinds vandaag ook Kochiwood. De sterren zijn Maaike, Bram en Tim. De schare fans bestaat vooral uit de leerlingen van de plaatselijke scholen, maar ook winkeliers, bouwvakkers en langharige motards zijn fan. De supersterren moeten heel wat handjes schudden, mooi glimlachen en zich hier en daar ook voorstellen. Maar daarnaast moeten ze natuurlijk ook les geven! Vandaag was het dan ook meteen zover.
We werden om 8u30 op de plaatselijke lagere school, the primary school, verwacht. We observeerden eerst 2 lessen (steeds van 35 minuten) Engels. Daarna mocht Maaike de leerkracht Frans vervangen, want die was afwezig. Bram en ik keken toe hoe Maaike het liedje “sur le pont d’Avignon” aan de leerlingen aanleerde. Daar hoorde blijkbaar ook een klein dansje bij waar ook Bram en ik “gretig” aan deelnamen. Na de les mocht Maaike haar succesformule nog eens gaan uitproberen in een andere klas terwijl Bram en ik een les social science mochten bijwonen. Bram mocht de laatste 20 minuutjes overnemen en vertelde een en ander over ons economisch systeem en over de wet van vraag en aanbod. De leerkracht schudde de ganse tijd met zijn hoofd, iets wat hier ongeveer hetzelfde betekent als het ja-knikken bij ons. Redelijk verwarrend op sommige momenten. Toen was mijn moment-de-gloire aangebroken. Ik mocht de formule van de omtrek van een rechthoek afleiden ( voor de leken onder ons: 2(l+b)) en die dan toepassen in enkele oefeningen. De leerkracht vertelde me dat ik alles op bord moest schrijven. Ik moest dus alles bijna letterlijk uitschrijven op het bord wat vrij veel tijd in beslag nam. Op die manier konden we net 2 oefeningen maken in 1 lesuur. Heel efficiënt vond ik de methode dan ook niet. Maar al bij al viel de les heel goed mee. O ja, tussen de oefeningen ivm omtrek van figuren stond ook een swastika. Toch een beetje vreemd, maar hier is het een soort van zonnesymbool zonder de negatieve betekenis die wij ervan kennen. Maar toch een beetje confronterend.
Tijdens de pauze tussen de lessen (de volle 5 minuten!) kwam een van de schoolmeisjes rond met een traktaat voor haar verjaardag. Wat op een lekker geel balletje leek, bleek een vrij zware bol suiker te zijn. Niet slecht, maar hij ligt toch even op de maag…
Na de pauze volgden we nog enkele lessen waaronder een les godsdienst. De meeste mensen hier zijn katholiek en dus ging de les over enkele verhalen rond Jezus. Godsdienst is hier blijkbaar nog erg belangrijk, want de leerkracht spoorde iedereen aan om elke week (en eigenlijk liefst elke dag) naar de mis te gaan, elke dag in de bijbel te lezen en te bidden enzovoort. Toen wij vertelden dat de situatie bij ons 60 jaar geleden zo was, maar nu volledig veranderd is, vond de leerkracht dit toch een beetje vreemd. Ze spoorde ons aan om zelf weer de trend te zetten en te beginnen met bidden en naar de mis gaan. Ik zal erover nadenken…
Na de middag waren we eigenlijk vrij omdat Biju nergens te vinden was (hij was blijkbaar ziek). We gingen dan maar wat wandelen rond het gebied van de campus. Zo kwamen we bij de winkeltjes die we gisteren al bezochten samen met Biju. Dit bleek een heuse “winkelstraat“ te zijn. We slenterden er wat rond zoals we in Belgische winkelstraten gewoon zijn. De meeste mensen staarden ons aan en enkele plaatselijke werklieden wilden met ons (volgens mij vooral met Maaike) op de foto. Op de terugweg kochten we nog wat lekker warm water.
Na het avondeten waren we uitgenodigd bij Jacob thuis. Jacob komt een van de volgende weken naar België en daarom wilde hij ons aan zijn ouders en zijn zusje voorstellen. We kregen er wat eten dat voor een keer niet pikant was en overheerlijke zelfgemaakte wijn, ananassap en hapjes. Sweet! We vertelden Jacob wat hij zeker moest bezichtigen en proeven terwijl hij in België was. We namen afscheid en gingen elk naar onze kamer.
Van op mijn bureautje meld ik u al deze belevenissen. Straks kruip ik onder mijn muskietennetje en hoop ik op wat meer nachtrust dan de vorige nacht. Blijkbaar zijn de luidruchtige vogels opgegeten door een nog luidruchtigere, krolse kater. Hij schaamde zich niet om ons zijn krolsheid mee te delen door zijn fantastische “miaauwgeluid” over ongeveer de ganse stad Kochin te verspreiden. Hopelijk heeft hij ondertussen een poes gevonden…
Tot slot nog enkele dingen die je moet weten over het Indische schoolsysteem:
- Er zitten noch ramen, noch deuren in de klassen, dus het geluid van buiten komt gewoon naar binnen. Echt stil is het dan ook niet in de klassen.
- De leerlingen switchen op alle mogelijke momenten van lessenaar. Een vreemd zicht.
- Veel inbreng van de leerlingen is er niet. Het is meer een driloefening dan een les op sommige momenten…
Tot de volgende
Tim
PS: de foto's volgen hopelijk gauw. De experimenten zijn aan de gang...
We werden om 8u30 op de plaatselijke lagere school, the primary school, verwacht. We observeerden eerst 2 lessen (steeds van 35 minuten) Engels. Daarna mocht Maaike de leerkracht Frans vervangen, want die was afwezig. Bram en ik keken toe hoe Maaike het liedje “sur le pont d’Avignon” aan de leerlingen aanleerde. Daar hoorde blijkbaar ook een klein dansje bij waar ook Bram en ik “gretig” aan deelnamen. Na de les mocht Maaike haar succesformule nog eens gaan uitproberen in een andere klas terwijl Bram en ik een les social science mochten bijwonen. Bram mocht de laatste 20 minuutjes overnemen en vertelde een en ander over ons economisch systeem en over de wet van vraag en aanbod. De leerkracht schudde de ganse tijd met zijn hoofd, iets wat hier ongeveer hetzelfde betekent als het ja-knikken bij ons. Redelijk verwarrend op sommige momenten. Toen was mijn moment-de-gloire aangebroken. Ik mocht de formule van de omtrek van een rechthoek afleiden ( voor de leken onder ons: 2(l+b)) en die dan toepassen in enkele oefeningen. De leerkracht vertelde me dat ik alles op bord moest schrijven. Ik moest dus alles bijna letterlijk uitschrijven op het bord wat vrij veel tijd in beslag nam. Op die manier konden we net 2 oefeningen maken in 1 lesuur. Heel efficiënt vond ik de methode dan ook niet. Maar al bij al viel de les heel goed mee. O ja, tussen de oefeningen ivm omtrek van figuren stond ook een swastika. Toch een beetje vreemd, maar hier is het een soort van zonnesymbool zonder de negatieve betekenis die wij ervan kennen. Maar toch een beetje confronterend.
Tijdens de pauze tussen de lessen (de volle 5 minuten!) kwam een van de schoolmeisjes rond met een traktaat voor haar verjaardag. Wat op een lekker geel balletje leek, bleek een vrij zware bol suiker te zijn. Niet slecht, maar hij ligt toch even op de maag…
Na de pauze volgden we nog enkele lessen waaronder een les godsdienst. De meeste mensen hier zijn katholiek en dus ging de les over enkele verhalen rond Jezus. Godsdienst is hier blijkbaar nog erg belangrijk, want de leerkracht spoorde iedereen aan om elke week (en eigenlijk liefst elke dag) naar de mis te gaan, elke dag in de bijbel te lezen en te bidden enzovoort. Toen wij vertelden dat de situatie bij ons 60 jaar geleden zo was, maar nu volledig veranderd is, vond de leerkracht dit toch een beetje vreemd. Ze spoorde ons aan om zelf weer de trend te zetten en te beginnen met bidden en naar de mis gaan. Ik zal erover nadenken…
Na de middag waren we eigenlijk vrij omdat Biju nergens te vinden was (hij was blijkbaar ziek). We gingen dan maar wat wandelen rond het gebied van de campus. Zo kwamen we bij de winkeltjes die we gisteren al bezochten samen met Biju. Dit bleek een heuse “winkelstraat“ te zijn. We slenterden er wat rond zoals we in Belgische winkelstraten gewoon zijn. De meeste mensen staarden ons aan en enkele plaatselijke werklieden wilden met ons (volgens mij vooral met Maaike) op de foto. Op de terugweg kochten we nog wat lekker warm water.
Na het avondeten waren we uitgenodigd bij Jacob thuis. Jacob komt een van de volgende weken naar België en daarom wilde hij ons aan zijn ouders en zijn zusje voorstellen. We kregen er wat eten dat voor een keer niet pikant was en overheerlijke zelfgemaakte wijn, ananassap en hapjes. Sweet! We vertelden Jacob wat hij zeker moest bezichtigen en proeven terwijl hij in België was. We namen afscheid en gingen elk naar onze kamer.
Van op mijn bureautje meld ik u al deze belevenissen. Straks kruip ik onder mijn muskietennetje en hoop ik op wat meer nachtrust dan de vorige nacht. Blijkbaar zijn de luidruchtige vogels opgegeten door een nog luidruchtigere, krolse kater. Hij schaamde zich niet om ons zijn krolsheid mee te delen door zijn fantastische “miaauwgeluid” over ongeveer de ganse stad Kochin te verspreiden. Hopelijk heeft hij ondertussen een poes gevonden…
Tot slot nog enkele dingen die je moet weten over het Indische schoolsysteem:
- Er zitten noch ramen, noch deuren in de klassen, dus het geluid van buiten komt gewoon naar binnen. Echt stil is het dan ook niet in de klassen.
- De leerlingen switchen op alle mogelijke momenten van lessenaar. Een vreemd zicht.
- Veel inbreng van de leerlingen is er niet. Het is meer een driloefening dan een les op sommige momenten…
Tot de volgende
Tim
PS: de foto's volgen hopelijk gauw. De experimenten zijn aan de gang...
woensdag 21 januari 2009
At first...
Gisteren vroeg uit de veren en richting Zaventem. Alles is eigenlijk heel vlot verlopen. Bagages werden gecheckt, gates werden gezocht, er werd geland en opgestegen… Zelfs Heathrow werd getemd! De vlucht richting Bahrein had wel een uurtje vertraging waardoor we bijna onze aansluiting naar Kochi misten, maar onze schitterende conditie bracht ons toch nog net op tijd terplekke.
Aangekomen in de luchthaven van Kochi werden we opgewacht door Biju. Hij trok onze aandacht met zijn papiertje met opschrift “Katho University”. Biju bracht ons naar een “moderne” jeep waar onze bagage werd ingeladen. We hadden nog een half uur rijplezier voor de boeg.
Terwijl Biju op al onze vragen antwoorden, maakten we kennis met de fantastische rijstijl van onze chauffeur en van alle andere Indiërs. Jawadde Dadde!! Een lijn op de weg dient dus niet om links of rechts van te rijden, maar om te volgen. Zie je een drempel, rijdt dan tot vlak ervoor, rem bruusk, rijdt er traag over en trek tenslotte bruusk op. Wil je oversteken, kies dan willekeurig een zijde van het object, claxoneer luid, lang en duidelijk en ga ervoor. De claxon dient ook ongeveer om de 10 seconden getest te worden… Voor de rest mag je eigenlijk zowat alles doen wat je wil in het verkeer.
Rond 5 uur kwamen we uiteindelijk toe op de campus. We kregen elk een kamer toegewezen. Maaike in het Girl's hostel, Bram en ik in het Man's hostel. Mijn kamer is ongeveer 1,5 bij 3 meter. Er staat enkel een bed met bijhorend muskietennet en een tafeltje. De kamer van bram is identiek. Op de gang hebben we elk een kast voor al onze spullen. Er is een gezamenlijke badkamer met zowel een westerse als een Indische wc. Van die eerste werd bij aankomst dan ook gretig gebruik gemaakt. Daarna kropen we uitgeput in ons bed.
Deze middag werden we wakker om 12u. Na een wel heel frisse douche – maar ze deed deugd, want het is hier snikheet – kregen we “brunch”. Rijst met iets pikants en nog een gewoon sausje. Achteraf bleek de gewone saus meer dan pikant genoeg voor ons. We kregen ook nog een soort omelet en een plateau mini-banaantjes. Echt lekker!! Daarna vertrokken we op ronde naar al de principals, fathers en alle andere schoolhoofden. Daar kregen we te horen dat we eigenlijk morgen al zouden mogen les geven. Uiteindelijk zal het enkel observatie zijn om dan binnen 2 weken in deze school les te geven. Ondertussen werden we door ongeveer iedereen begroet en knoopten enkele andere studenten een gesprek aan. Zo zijn we al twee van de drie Indische studenten tegengekomen die in februari naar België komen.
We zijn ook al een watermeloen en een tros banaantjes gaan halen. Die zijn we nu aan het opeten samen met een van de Duitse studentes die hier voor een jaar verblijven.
Het belooft hier dus een aangenaam, maar net iets te warm, verblijf te worden…
Indische zorgeloze groeten
Tim
PS: er zitten hier veel rare vogels. Letterlijk dan. De polifinario zijn we nog niet tegengekomen, maar Toon Hermans zou toch zijn handen vol hebben. Heel aangenaam ook zijn de nachtvogels… Om nogmaals Toon te citeren: “vogeltje wat zing je vroeg…”
Wie Toon Hermans niet kent of graag zijn geheugen opfrist:
http://www.youtube.com/watch?v=mMm7xaroC2s
Aangekomen in de luchthaven van Kochi werden we opgewacht door Biju. Hij trok onze aandacht met zijn papiertje met opschrift “Katho University”. Biju bracht ons naar een “moderne” jeep waar onze bagage werd ingeladen. We hadden nog een half uur rijplezier voor de boeg.
Terwijl Biju op al onze vragen antwoorden, maakten we kennis met de fantastische rijstijl van onze chauffeur en van alle andere Indiërs. Jawadde Dadde!! Een lijn op de weg dient dus niet om links of rechts van te rijden, maar om te volgen. Zie je een drempel, rijdt dan tot vlak ervoor, rem bruusk, rijdt er traag over en trek tenslotte bruusk op. Wil je oversteken, kies dan willekeurig een zijde van het object, claxoneer luid, lang en duidelijk en ga ervoor. De claxon dient ook ongeveer om de 10 seconden getest te worden… Voor de rest mag je eigenlijk zowat alles doen wat je wil in het verkeer.
Rond 5 uur kwamen we uiteindelijk toe op de campus. We kregen elk een kamer toegewezen. Maaike in het Girl's hostel, Bram en ik in het Man's hostel. Mijn kamer is ongeveer 1,5 bij 3 meter. Er staat enkel een bed met bijhorend muskietennet en een tafeltje. De kamer van bram is identiek. Op de gang hebben we elk een kast voor al onze spullen. Er is een gezamenlijke badkamer met zowel een westerse als een Indische wc. Van die eerste werd bij aankomst dan ook gretig gebruik gemaakt. Daarna kropen we uitgeput in ons bed.
Deze middag werden we wakker om 12u. Na een wel heel frisse douche – maar ze deed deugd, want het is hier snikheet – kregen we “brunch”. Rijst met iets pikants en nog een gewoon sausje. Achteraf bleek de gewone saus meer dan pikant genoeg voor ons. We kregen ook nog een soort omelet en een plateau mini-banaantjes. Echt lekker!! Daarna vertrokken we op ronde naar al de principals, fathers en alle andere schoolhoofden. Daar kregen we te horen dat we eigenlijk morgen al zouden mogen les geven. Uiteindelijk zal het enkel observatie zijn om dan binnen 2 weken in deze school les te geven. Ondertussen werden we door ongeveer iedereen begroet en knoopten enkele andere studenten een gesprek aan. Zo zijn we al twee van de drie Indische studenten tegengekomen die in februari naar België komen.
We zijn ook al een watermeloen en een tros banaantjes gaan halen. Die zijn we nu aan het opeten samen met een van de Duitse studentes die hier voor een jaar verblijven.
Het belooft hier dus een aangenaam, maar net iets te warm, verblijf te worden…
Indische zorgeloze groeten
Tim
PS: er zitten hier veel rare vogels. Letterlijk dan. De polifinario zijn we nog niet tegengekomen, maar Toon Hermans zou toch zijn handen vol hebben. Heel aangenaam ook zijn de nachtvogels… Om nogmaals Toon te citeren: “vogeltje wat zing je vroeg…”
Wie Toon Hermans niet kent of graag zijn geheugen opfrist:
http://www.youtube.com/watch?v=mMm7xaroC2s
maandag 12 januari 2009
10 ... 9 ... 8 ... 7 ...
Het aftellen is begonnen. Nog slechts zeven dagen, 3 examens en 1 rijexamen scheiden mij van mijn vertrek. Het ideale moment voor een volgend bericht.
We vertrekken volgende week dinsdag om 7u20 in Zaventem. Dit betekent dus vroeg uit de veren. Van daaruit vliegen we naar Londen-Heathrow (jawel, het doolhof uit de televisiereeks "airport" op één). Dit is maar een korte vlucht. Een opwarmertje.
Van daaruit vliegen we verder naar de golfstaat Bahrein (we vliegen dan ook met Gulf Air). Vervolgens vliegen we naar onze eindbestemming Kochi. We arriveren daar om - het fantastische uur - 2u55. Dan is het hier in België dus 22u25 van de dag ervoor.
Omdat ik menig blog-lezer al in zijn haar zie krabben bij het lezen van namen als Bahrein en Kochi:
Als alles goed gaat volgen we 6 weken later hetzelfde traject, maar dan in omgekeerde richting.
Arrivederci fans
Tim
We vertrekken volgende week dinsdag om 7u20 in Zaventem. Dit betekent dus vroeg uit de veren. Van daaruit vliegen we naar Londen-Heathrow (jawel, het doolhof uit de televisiereeks "airport" op één). Dit is maar een korte vlucht. Een opwarmertje.
Van daaruit vliegen we verder naar de golfstaat Bahrein (we vliegen dan ook met Gulf Air). Vervolgens vliegen we naar onze eindbestemming Kochi. We arriveren daar om - het fantastische uur - 2u55. Dan is het hier in België dus 22u25 van de dag ervoor.
Omdat ik menig blog-lezer al in zijn haar zie krabben bij het lezen van namen als Bahrein en Kochi:
Als alles goed gaat volgen we 6 weken later hetzelfde traject, maar dan in omgekeerde richting.
Arrivederci fans
Tim
Abonneren op:
Posts (Atom)
