Over feesten, olifanten en feesten met olifanten

Mr Biju had ons gisteren uitgenodigd voor de viering in zijn kerk en voor de maaltijd achteraf. Hij had voor ons een minibus geregeld om de volle 30km te overbruggen. Rond 17u werden we – Bram, Maaike en ik, samen met de drie Duitsers – opgehaald door zoals wij het noemen: “e koekedoze ip wieln”… Een camionette die zijn naam niet waardig is laat ons zeggen. Het proppen kon beginnen. Een uur later stonden we goed en wel, maar ook bezweet en dus okselfris bij de kerk van Biju. Het was er de laatste dag van het acht dagen durende festival dat er plaatsvond, een beetje zoals Werchter dus, maar toch heel anders. Er komt wel ook 100000 man op af gedurende die dagen! Het was er dus koppenlopen.
Eerst deden we een toertje en gingen wat in en rond de kerk kijken. Of het nu aan onze blanke huid of aan onze – waarschijnlijk – fantastische zweetgeur lag, hoe dan ook werden we hevig aangestaard door jong en oud. Na de viering werd het beeld rond de kerk gedragen voorafgegaan door een stoet van drummers, trompettisten, kruis- en parapludragers. De stoet stopt ongeveer om de vijf meter terwijl de muzikanten opzwepende muziek maken en de klokken luiden. Om de gehoorschade compleet te maken schieten ze de ganse tijd voetzoekers af met daartussen af en toe een obus of iets dergelijks denk ik (in het West-Vlaams beter gekend als de “obusios”: http://www.youtube.com/watch?v=NCj4-svjO_Y&feature=related) . Op het einde schieten ze de overschot af veronderstel ik, want we stonden werkelijk te daveren op onze benen toen het eindsalvo werd ingezet. Voor wie nog niet volledig doof zou zijn schieten ze als afsluiter nog wat vuurwerk af. Bijna niemand die ernaar kijk. Het motto is: als het maar lawaai maakt! Na de viering liepen we nog even door de straten. Stel je een kermis voor waar je de te winnen prijzen moet kopen en je krijgt er een vrij goed beeld van. We zagen ook de kerk die volledig in kleurrijke verlichting was getooid. Ik denk dat het er een beetje uitzag als kerstmis op de walletjes.
We werden naar het huis van Biju’s nonkel gebracht met dezelfde “bus” als in het begin van de avond. Gelukkig was het niet ver en besloot de chauffeur op twee keer te rijden. Geniale ingeving! We werden er getrakteerd op een soort druivensap als aperitief. Daarna volgde de beste maaltijd die ik hier al gegeten heb. Rijst met eend, vis, varkensvlees, banaantjes, ananas, watermeloen, cake en nog heel wat andere sauzen en broodjes. We konden er ook een glas brandy krijgen en daar kan je uit beleefdheid natuurlijk geen neen tegen zeggen. We praatten nog wat met de familie van Biju en propten vervolgens het busje opnieuw vol.
Deze morgen hadden we om 8u30 afgesproken met de Duitsers om samen richting het olifantentrainingskamp te reizen. Voor ongeveer anderhalf uur waagden we ons leven in het verkeer voor we onze bestemming bereikten. Onderweg vervoegde Biju ons zevenkoppig gezelschap. In het kamp worden olifanten gekweekt. Ze mogen niet meer in het wild gevangen worden tenzij ze een gevaar vormen, bvb wanneer er eentje de weg naar het bos niet meer vindt. De dieren krijgen er een tweejarige opleiding en worden dan verkocht als werkkracht of aan een van de tempels. Wij mochten een ritje maken op een 34 jarige vrouwelijke olifant. De dame was duidelijk haar veet ergens kwijtgeraakt, maar ze bezorgde ons wel een mooi ritje op haar brede rug. Achteraf zagen we nog de kleintjes die in opleiding waren.
Mr biju bracht ons naar een hindoetempel iets verderop waar een jaarlijks feest bezig was. Opnieuw waren er drummers en trompettisten die onder het goedkeurend oog van een mooi versierde olifant heel wat geluid voortbrachten. Na de ceremonie mocht de olifant zijn dorst lessen en zich douchen. Een mooi zicht. Wij mochten vervolgens mee-eten met de hindoeïstische feestvierders.
De terugweg overleefden we met verve waar door we deze namiddag konden beginnen aan het voorbereiden van de lessen van overmorgen. Morgen werken we eraan verder nadat we eerst wat kleren gaan kopen met Biju. We kijken er al naar uit.