Gisteren namen we voor het eerst de bus. Een vrij unieke ervaring. De busrit van ongeveer een uur koste ons elk 14 roepie of een luttele 25 Eurocent. Bij het opstappen werden we al aangemoedigd door de kaartjesverkoper op de bus, een jongeman met bandana. Zij roepen bij elke stop zoveel mogelijk mensen op de bus, want iedere extra klant betekent extra geld. Er zijn hier verschillende busmaatschappijen die elk zoveel mogelijk klanten proberen op te pikken. Dit leidt tot een spannende race tussen de verschillende bussen die allemaal zo snel mogelijk bij de volgende halte willen aankomen. De bus vliegt dus met een razende vaart door gaatjes die 10cm breder zijn dan de bus zelf, neemt net iets te scherpe bochten waardoor de vering eens goed getest wordt en rijdt in ongeveer al de putjes die de rijweg rijk is terwijl de toeter gretig toetert. De bus leek wat op een zeepkist, maar de busrit zou ik gerust een doodskistenrace durven noemen. Een mens zou voor minder fan worden van de Lijn.
Onze bus bracht ons naar Fort Cochin. Een van de vele eilanden die samen de stad Cochin of Kochi vormen. Daar zagen we meteen de Chinese visnetten. We zochten een plaatsje langs het water en aten er ons bananenontbijt op. Ondertussen konden we zien hoe de netten om de tien minuutjes werden opgehaald en terug neergelaten. Telkens werden er enkel kleine visjes bovengehaald door de 8-koppige bemanning. Een beulenwerk!
We trokken verder door de stad en bezochten het Dutch cemetry, een kerkhof waar heel wat Nederlandse specerijhandelaars uit de 17e en 18e liggen begraven. Daarna bezochten we het indo-Portugees museum en de Santa Cruz Cathedral. Omdat de andere bezienswaardigheden wat veraf lagen besloten we een riksja te nemen. Geplet op het bankje achteraan de iets te groot uitgevallen “mobillette” werden we hevig transpirerend naar de Spice market in jew town gebracht. Daar mochten we niet binnen in de joodse synagoge omdat we onze korte broek aanhadden. We aten een Poulet à la Normandie. Het Frans kiekske smaakte naar meer! De lime-zuremelk-coctail die we erbij vroegen smaakte jammer net dat ietsje minder…
In de namiddag huurden we samen met een koppel Nederlandse toeristen een bootje en gingen voor 3 uur de backwaters op. We waren nog maar goed vertrokken of de eerste groep dolfijnen passeerde onze boot al. Onze 6 euro was nu al goed besteed. Onze iets te stille “kapitein” bracht ons met zijn iets te luidruchtige motorboot doorheen een prachtig stukje natuur. Overal langs de waterkant zagen we huisjes, het ene al wat armtieriger dan het ander. De sputterende motor bracht nog een moment van spanning met zich mee, maar een goeie 3 uur later stonden we dan toch terug aan wal.
Voor ons avondmaal gingen we naar een ander deel van de stad: Ernakulam. Hier zijn heel wat hotels en zakengebouwen gelegen. We aperitievden in een etablissement waar ze vruchtensapjes verkochten. We kozen allemaal voor de ananas, heerlijk… We vonden ook nog een bar waar wel alcohol mocht verkocht worden en we dronken er elk een pintje. Een pintje is hier wel 650ml, maar dit vonden we niet zo erg. Achteraf gingen we eten in een restaurant van een hotel. Hier konden we genieten van een biefstuk met frietjes, opnieuw met een pintje. Van op het terras op de achtste verdieping hadden we een prachtig uitzicht over de stad terwijl ons buikje van de westerse keuken genoot. Voor een kleine € 14 (voor alle drie samen!) waren we ervan af.
We namen de riksja terug naar huis en sliepen toen lang en gelukkig (want onze luidruchtige buren waren niet thuis!).
Vandaag is het Republic day. We werden hier op school uitgenodigd voor een feest met de oud-studenten. Wat een feest moest worden werd een 3 uur durende aaneenschakeling van allerhande speeches en dankwoorden. Een weinig tot de verbeelding sprekend feest eigenlijk, maar kom. Daarna mochten we hier ook meeschuiven aan tafel. Nog nooit heb ik iets zo pikants gegeten. Ik zou ook niet weten hoe je het moet klaarmaken. Gelukkig was er wat brood om te neutraliseren, maar het warme water achteraf maakte de boel alleen maar erger. Ik mis mijn biefstukje van gisteren al.
Straks gaan we de kerk van Biju, onze begeleider hier, bezoeken. Vanavond mogen we daar opnieuw mee-eten. Dat belooft…
De groeten aan allen
Tim met de hete mond
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten