Mijn laatste woensdag en donderdag zijn hier ondertussen ook al gepasseerd. Ik begin het dan ook meer en meer door te hebben dat het hier onze laatste dagen zijn. We zullen ze dan ook op een goeie manier proberen in te vullen. Dit weekend trekken we naar de hoofdstad van Kerala: Trivandrum. Daar zijn heel wat van die mooie, lange, witte palmboomstranden. Ik kijk er al naar uit.
Vandaag gaan we de twee scholen waar we even meegedraaid hebben opnieuw gaan bezoeken om afscheid te nemen. We zullen maandag wel al – nog eens – terug moeten naar de public school want daar waren de mensen die we nodig hadden niet aanwezig.
De twee voorbije dagen hebben we Rajagiri Outreach, een hulp- en ontwikkelingsorganisatie, bezocht. We kregen er hun verschillende projecten voorgesteld en gingen op donderdag mee naar een daycare voor de derde leeftijd. Die uitstap was wel interessant, maar door het fantastisch strak schema van het bootvervoer hier in de regio duurde de uitstap een ganse dag en hadden we in feite bijna niets gezien. Onze begeleidster liep dan ook zelf de ganse tijd te klagen wat de boel er ook niet vrolijker op maakte. Neem daar nog eens bij dat het 37° was en dat we hier met een lekkere luchtvochtigheid te maken hebben… Ik vond dit dan ook een van de minste dagen van ons verblijf hier, maar 1 saaie dag op de 42 vind ik nog een mooi gemiddelde.
We hebben ook beslist om hier elk een kindje te steunen. Zo helpen we hen om onderwijs te volgen en zo een iets zekerdere toekomst te krijgen. Ik denk dat “mijn kindje” stephy heet, maar ik ben het momenteel niet zeker. Ik zal nog eens moeten kijken op het formulier.
Vanavond gaan we met de familie van Jacob nog enkele kerken bezoeken en wat gaan shoppen. Daarna gaan we waarschijnlijk, “als onzen ezel dat ier nog trekt”, eens decadent gaan pizzahutten…
Mo kga moetn toelegn want me moetn ier allichte anzetn no tschole
Salu é
Tim
vrijdag 27 februari 2009
dinsdag 24 februari 2009
De backwaters
Ik ben momenteel bezig aan mijn laatste dinsdag op het Indische vasteland. Ik geniet er dan ook ten volle van, want ik zal het missen, dat weet ik nu al. We mogen uiteraard niet treuren, want we hebben nog zes dagen India voor de boeg. Ik heb daarnet dan ook mijn verse kleren geteld en beslist om aan mijn laatste wasbeurt te beginnen. De boxershorts, hemden, t-shirts en de korte broek liggen op dit eigenste moment dan ook te weken. Mijn drie Belgische compagnons zijn momenteel gaan yoga-en samen met Felix, onze Duitse buur. Normaalgezien is dit om 6u30 ’s morgens, maar deze ochtend kwam er blijkbaar iets tussen. Ik heb na de eerste les yoga besloten dat ik meer ontspan in mijn bed dan als ik mij op dit vroege uur in enkele ondenkbare bochten wring. U zal wel denken: “gij dommerik!”. Kan zijn! Maar dan wel een uitgeslapen dommerik! Maar over tot de orde van de dag en van het voorbije weekend…
Zaterdag waren we dus vrij. Een ideale gelegenheid voor mijn voorlaatste wasbeurt. ’s Avonds waren we uitgenodigd bij Jacob zijn ouders en zus om er te gaan dineren. Excellent! Joseph, de pappie, zou tegen dan ook ons bier gaan halen dat we dan konden meenemen op de houseboat. Voor u de bakken en vaten al voorbij uw ogen ziet schieten, het ging om zes flessen van 650ml. De volgende dag namen we dan ook vroeg de trein richting Allapuzza waar onze houseboat op ons wachtte. Een houseboat is in feite een hotel op het water. Er zijn 2 slaapkamers, een keuken en een soort van openlucht living. Op de boot zijn drie personeelsleden mee die al het werk doen: koken, opdienen, de boot besturen, vragen of je alles naar je zin hebt… In feite moet je dus naast het slapen, zitten, liggen, hangen, eten, drinken, douchen, genieten, babbelen, fotograferen… niets meer doen. Ondertussen vaart de boot door het prachtige landschap van de backwaters. Je ziet er wat huisjes langs de oevers met daarachter immense rijstvelden. Hier en daar meer je aan en kan je even het landschap van op de kant bewonderen. ’s Avonds is het er bijna pikdonker en zie je dus een prachtige sterrenhemel. Ik vroeg dan ook het mogelijk was om op het dek te slapen. Dit bleek eerst niet te kunnen omwille van de veiligheid, maar vijf minuten later bleek het plots toch veilig genoeg. Ik werd enkele uren later dus gewekt door de zon… Machtig!
Op maandag werden we om 9 uur terug aan wal gezet en namen we de trein terug naar Ernakulam. Hier aten en shopten we wat en keerden dan terug naar “huis”.
Deze voormiddag zijn we een weeshuis gaan bezoeken. Het weeshuis ligt op slechts een half uurtje wandelen van hier, maar door de enorme hitte was het toch nog een lijdensweg. De temperatuur is hier de laatste dagen dan ook met enkele graden gestegen en echt nodig vond ik dat hoegenaamd niet. Bij aankomst in het weeshuizen waren de okselvijvers en rugoceanen dan ook weerom een feit…
In het weeshuis verbleven een 10-tal kindjes. Allemaal jonger dan vier jaar. De meeste worden geadopteerd door andere Indische koppels. Is het kindje niet geadopteerd voor zijn vierde verjaardag, dan gaat het naar een ander instituut. Wij praatten eventjes met een van de drie zusters die het weeshuis runnen en daarna kregen we de kindjes te zien. Ik voelde me even terug in ’t Zandmannetje. Ik zat er zelfs even mee in dat kind en gezin zou binnenvallen; iets wat hier beter niet gebeurt… De kinderen worden er heel goed verzorgd en hebben ook enkele dingen om mee te spelen, maar de hulpmiddelen blijven natuurlijk wel beperkt. Na een goed half uurtje spelen met de kindjes moesten we ze jammer genoeg terug achterlaten.
Ik veronderstel dat de yoga ongeveer gedaan is. Ik ga dan ook ophouden met bloggen en mij dan naar de refter begeven. Hoogstwaarschijnlijk krijgen we daar porota geserveerd met een sausje. Naar alle waarschijnlijkheid is er ook ergens ei te bespeuren op de menu. Ik vrees dan ook dat mijn lever nu ongeveer dubbel zo groot is als toen ik vertrok. Ik denk dan ook dat mijn Belgisch dieet met de nodige pintjes ed toch nog gezonder is voor mijn lever dan het ei-dieet dat we hier krijgen voorgeschoteld. Maar tis wel lekker!
Aan allen nog een gezellige Tim-loze week toegewenst en tot schrijfs…
Tim en zijn lever
Zaterdag waren we dus vrij. Een ideale gelegenheid voor mijn voorlaatste wasbeurt. ’s Avonds waren we uitgenodigd bij Jacob zijn ouders en zus om er te gaan dineren. Excellent! Joseph, de pappie, zou tegen dan ook ons bier gaan halen dat we dan konden meenemen op de houseboat. Voor u de bakken en vaten al voorbij uw ogen ziet schieten, het ging om zes flessen van 650ml. De volgende dag namen we dan ook vroeg de trein richting Allapuzza waar onze houseboat op ons wachtte. Een houseboat is in feite een hotel op het water. Er zijn 2 slaapkamers, een keuken en een soort van openlucht living. Op de boot zijn drie personeelsleden mee die al het werk doen: koken, opdienen, de boot besturen, vragen of je alles naar je zin hebt… In feite moet je dus naast het slapen, zitten, liggen, hangen, eten, drinken, douchen, genieten, babbelen, fotograferen… niets meer doen. Ondertussen vaart de boot door het prachtige landschap van de backwaters. Je ziet er wat huisjes langs de oevers met daarachter immense rijstvelden. Hier en daar meer je aan en kan je even het landschap van op de kant bewonderen. ’s Avonds is het er bijna pikdonker en zie je dus een prachtige sterrenhemel. Ik vroeg dan ook het mogelijk was om op het dek te slapen. Dit bleek eerst niet te kunnen omwille van de veiligheid, maar vijf minuten later bleek het plots toch veilig genoeg. Ik werd enkele uren later dus gewekt door de zon… Machtig!
Op maandag werden we om 9 uur terug aan wal gezet en namen we de trein terug naar Ernakulam. Hier aten en shopten we wat en keerden dan terug naar “huis”.
Deze voormiddag zijn we een weeshuis gaan bezoeken. Het weeshuis ligt op slechts een half uurtje wandelen van hier, maar door de enorme hitte was het toch nog een lijdensweg. De temperatuur is hier de laatste dagen dan ook met enkele graden gestegen en echt nodig vond ik dat hoegenaamd niet. Bij aankomst in het weeshuizen waren de okselvijvers en rugoceanen dan ook weerom een feit…
In het weeshuis verbleven een 10-tal kindjes. Allemaal jonger dan vier jaar. De meeste worden geadopteerd door andere Indische koppels. Is het kindje niet geadopteerd voor zijn vierde verjaardag, dan gaat het naar een ander instituut. Wij praatten eventjes met een van de drie zusters die het weeshuis runnen en daarna kregen we de kindjes te zien. Ik voelde me even terug in ’t Zandmannetje. Ik zat er zelfs even mee in dat kind en gezin zou binnenvallen; iets wat hier beter niet gebeurt… De kinderen worden er heel goed verzorgd en hebben ook enkele dingen om mee te spelen, maar de hulpmiddelen blijven natuurlijk wel beperkt. Na een goed half uurtje spelen met de kindjes moesten we ze jammer genoeg terug achterlaten.
Ik veronderstel dat de yoga ongeveer gedaan is. Ik ga dan ook ophouden met bloggen en mij dan naar de refter begeven. Hoogstwaarschijnlijk krijgen we daar porota geserveerd met een sausje. Naar alle waarschijnlijkheid is er ook ergens ei te bespeuren op de menu. Ik vrees dan ook dat mijn lever nu ongeveer dubbel zo groot is als toen ik vertrok. Ik denk dan ook dat mijn Belgisch dieet met de nodige pintjes ed toch nog gezonder is voor mijn lever dan het ei-dieet dat we hier krijgen voorgeschoteld. Maar tis wel lekker!
Aan allen nog een gezellige Tim-loze week toegewenst en tot schrijfs…
Tim en zijn lever
vrijdag 20 februari 2009
Een bewogen week
Dit weekend werden we verwacht bij de broer van Biju, Father George. Hij leeft samen met zijn gemeenschap in de bergen van Munnar. Er zijn zes kamertjes waar je op retraite kan gaan en dus even tot rust kan komen. Wij kregen elk zo’n kamertje en mochten er dus twee dagen genieten van de stilte en het prachtige landschap. Een heel verschil met het drukke en smogrijke leven dat we leiden in Kallamassery. De eerste avond genoten we van de prachtige goed gevulde sterrenhemel. De grote beer bleek onvindbaar, maar gelukkig was Orion met zijn boog heel goed zichtbaar…
Na een verkwikkende nachtrust mochten we mee op pad met twee van de broeders uit de gemeenschap. Ze zouden ons de ganse dag vergezellen en ons met de jeep alle mooie plekjes laten zien. Ze brachten ons naar enkele “viewpoints” waar we een prachtig zicht over de streek hadden. Zo ver als we konden kijken waren de heuvelflanken bezet met theeplanten. De plantages vormen een prachtig organisch patroon waardoor het lijkt alsof er een surrealistisch kunstenaar aan het werk geweest is. Tussen de plantages liggen kleine straatjes bezaaid met grote stenen. De jeep en ons gat werden dus op de proef gesteld, maar als beloning kregen we de mooiste vergezichten en de mooiste wandelplekjes. Tussen al dat schoon zagen we dan ook nog een kolonie apen die de bossen onveilig maakte waardoor de trip helemaal geslaagd was.
Na de middag zijn we voor de tweede keer hier een tochtje gaan doen op een olifant. Je kan er dan ook niet genoeg van krijgen. De olifant van Bram en Maaike moest onderweg wel even naar het toilet, maar voor de rest verliep de tocht naar behoren. We bezochten verder nog echo-point. Dit is een punt waar je dus je echo kan horen in de bergen. Niet veel speciaals, maar de Indiërs zijn er gek van. Ze roepen dan ook de longen uit hun lijf om toch maar hun eigen gejank te kunnen horen. Tot slot stopten we ook nog even bij een van de vele stuwdammen die de streek van elektriciteit voorzien. Stuwdammen zijn hier dan ook de enige bronnen van elektriciteit. België kan op dat vlak dus nog wat leren van Kerala, maar op alle andere punten van milieubewustzijn lopen we jaren vooruit.
De plaatselijke hobby in Munnar is je motor uitschakelen als het mogelijk is. Dus als de weg ook maar eventjes naar beneden gaat wordt de sleutel omgedraaid. Hierdoor verlies je dus nagenoeg alle controle over het vehicel, maar dat wordt er hier graag bijgenomen. Nu moet je je even volgende situatie voorstellen: Om “thuis” te geraken moesten we ongeveer een half uurtje dalen. De motor wordt dus logischerwijze af gelegd. Jammer genoeg bestaat de weg hoofdzakelijk uit (veel te nauwe) haarspeldbochten. Net voor we onze slalom willen aanvatten begint het ferm te regenen. Deze regen zorgt natuurlijk voor grote stroken modder over de weg. De nagenoeg groefloze autobanden hielden wonderwel stand, maar het was toch even zoals op een roetsjbaan, maar dan zonder vast traject… Onderweg zagen we trouwens een auto in de dieperik zitten. Onze chauffeur vertelde ons, terwijl hij rustig verder gleed, dat ongelukken hier vaak voorkomen. Je vraagt je af waarom.
Na een verkwikkende en hemels stille nachtrust werden we door Father zelf meegenomen naar een theemuseum waar we de geschiedenis van de plantages leerden kennen en waar we het productieproces van de thee te zien kregen. Heel interessant, maar het museum sloeg duidelijk veel munt uit zijn monopolistische positie…
Tegen de middag stak de Father ons op de bus naar Munnar. Vijf uur en minstens evenveel bijna-dood-ervaringen later stonden we opnieuw op vaste bodem, maar dan in Thekkadi. We gingen eten en kropen vroeg in ons bedje.
De volgende ochtend moesten we dan ook al om 7 uur op de boot zitten. Thekkadi is in feite een klein, maar uber-toeristisch dorpje vlak bij het Periyar natuurreservaat. Er ligt een groot meer in het park waar boottochten worden georganiseerd. Wij namen de vroegste boot omdat er volgens de toeristische gids dan meest kans is om dieren te zien. De toeristische gids kreeg gelijk! We zagen everzwijnen, otters, een soort van buffels, enkele herten, vogels van allerlei pluimage en als klap op de vuurpijl nog enkele wilde olifanten. Onvergetelijk! We besloten om na de boottocht ook nog een tocht van 3 uur door de bossen te maken. Onze persoonlijke gids bracht ons langs de wandelpaden van de olifanten tot een stuk in de jungle. Jammer genoeg zagen we op onze trip enkel een koppel buffels. Toch was het echt sjiek om eens de leefwereld van de tijger en de olifanten te zien. Dat er vaak olifanten zaten konden we wel merken, want ik weet niet welk ander dier er nog een dergelijke darminhoud kan produceren…
Na een busrit van 6 uur die ons slechts 120 kilometer verderop bracht waren we minstens evenveel bijna-dood-ervaringen rijker en stonden we weer thuis. Onze buschauffeur kon je dan ook niet echt iemand van het voorzichtige type noemen. Zijn motto: “aajt oort ruttelen ist teken dat ter nog an angt…”
De rest van de week mochten we weer naar St Joseph college. We begonnen de studenten meer en meer te kennen en begonnen er ons dan ook meer en meer te “jeunen”. Aan de Engelse klas leerden we zelfs het liedje Vlaanderen Boven van de welbekende Raymond. Het resultaat kan u bewonderen op tjoetjoep. Vandaag was het er onze laatste dag. Het namiddagprogramma bestond dan ook uit een afscheidsceremonie. Heel plezant en mooi allemaal! We kregen nog een engeltje cadeau (made in China) omdat ze vonden dat wij als engelen waren (het is en blijft dan ook een heel gelovig land é). We zullen de sfeer, het eten en de mensen er alvast missen, maar volgende week vrijdag gaan we normaliter al terug om nog eens afscheid te nemen.
Morgen hebben we een dag vrij. Op die manier hebben we eens de tijd om onze kleren te wassen, te drogen en te strijken, onze kamers een beetje uit te mesten, wat inkopen te doen en een beetje te niksen…
Zondag gaan we dan op de backwaters gaan varen met een houseboat. De vooruitzichten zijn dus veelbelovend.
Ik wens iedereen even goeie vooruitzichten en een prettig weekend of aangename krokusvakantie toe.
Tot blogs…
Tim
Na een verkwikkende nachtrust mochten we mee op pad met twee van de broeders uit de gemeenschap. Ze zouden ons de ganse dag vergezellen en ons met de jeep alle mooie plekjes laten zien. Ze brachten ons naar enkele “viewpoints” waar we een prachtig zicht over de streek hadden. Zo ver als we konden kijken waren de heuvelflanken bezet met theeplanten. De plantages vormen een prachtig organisch patroon waardoor het lijkt alsof er een surrealistisch kunstenaar aan het werk geweest is. Tussen de plantages liggen kleine straatjes bezaaid met grote stenen. De jeep en ons gat werden dus op de proef gesteld, maar als beloning kregen we de mooiste vergezichten en de mooiste wandelplekjes. Tussen al dat schoon zagen we dan ook nog een kolonie apen die de bossen onveilig maakte waardoor de trip helemaal geslaagd was.
Na de middag zijn we voor de tweede keer hier een tochtje gaan doen op een olifant. Je kan er dan ook niet genoeg van krijgen. De olifant van Bram en Maaike moest onderweg wel even naar het toilet, maar voor de rest verliep de tocht naar behoren. We bezochten verder nog echo-point. Dit is een punt waar je dus je echo kan horen in de bergen. Niet veel speciaals, maar de Indiërs zijn er gek van. Ze roepen dan ook de longen uit hun lijf om toch maar hun eigen gejank te kunnen horen. Tot slot stopten we ook nog even bij een van de vele stuwdammen die de streek van elektriciteit voorzien. Stuwdammen zijn hier dan ook de enige bronnen van elektriciteit. België kan op dat vlak dus nog wat leren van Kerala, maar op alle andere punten van milieubewustzijn lopen we jaren vooruit.
De plaatselijke hobby in Munnar is je motor uitschakelen als het mogelijk is. Dus als de weg ook maar eventjes naar beneden gaat wordt de sleutel omgedraaid. Hierdoor verlies je dus nagenoeg alle controle over het vehicel, maar dat wordt er hier graag bijgenomen. Nu moet je je even volgende situatie voorstellen: Om “thuis” te geraken moesten we ongeveer een half uurtje dalen. De motor wordt dus logischerwijze af gelegd. Jammer genoeg bestaat de weg hoofdzakelijk uit (veel te nauwe) haarspeldbochten. Net voor we onze slalom willen aanvatten begint het ferm te regenen. Deze regen zorgt natuurlijk voor grote stroken modder over de weg. De nagenoeg groefloze autobanden hielden wonderwel stand, maar het was toch even zoals op een roetsjbaan, maar dan zonder vast traject… Onderweg zagen we trouwens een auto in de dieperik zitten. Onze chauffeur vertelde ons, terwijl hij rustig verder gleed, dat ongelukken hier vaak voorkomen. Je vraagt je af waarom.
Na een verkwikkende en hemels stille nachtrust werden we door Father zelf meegenomen naar een theemuseum waar we de geschiedenis van de plantages leerden kennen en waar we het productieproces van de thee te zien kregen. Heel interessant, maar het museum sloeg duidelijk veel munt uit zijn monopolistische positie…
Tegen de middag stak de Father ons op de bus naar Munnar. Vijf uur en minstens evenveel bijna-dood-ervaringen later stonden we opnieuw op vaste bodem, maar dan in Thekkadi. We gingen eten en kropen vroeg in ons bedje.
De volgende ochtend moesten we dan ook al om 7 uur op de boot zitten. Thekkadi is in feite een klein, maar uber-toeristisch dorpje vlak bij het Periyar natuurreservaat. Er ligt een groot meer in het park waar boottochten worden georganiseerd. Wij namen de vroegste boot omdat er volgens de toeristische gids dan meest kans is om dieren te zien. De toeristische gids kreeg gelijk! We zagen everzwijnen, otters, een soort van buffels, enkele herten, vogels van allerlei pluimage en als klap op de vuurpijl nog enkele wilde olifanten. Onvergetelijk! We besloten om na de boottocht ook nog een tocht van 3 uur door de bossen te maken. Onze persoonlijke gids bracht ons langs de wandelpaden van de olifanten tot een stuk in de jungle. Jammer genoeg zagen we op onze trip enkel een koppel buffels. Toch was het echt sjiek om eens de leefwereld van de tijger en de olifanten te zien. Dat er vaak olifanten zaten konden we wel merken, want ik weet niet welk ander dier er nog een dergelijke darminhoud kan produceren…
Na een busrit van 6 uur die ons slechts 120 kilometer verderop bracht waren we minstens evenveel bijna-dood-ervaringen rijker en stonden we weer thuis. Onze buschauffeur kon je dan ook niet echt iemand van het voorzichtige type noemen. Zijn motto: “aajt oort ruttelen ist teken dat ter nog an angt…”
De rest van de week mochten we weer naar St Joseph college. We begonnen de studenten meer en meer te kennen en begonnen er ons dan ook meer en meer te “jeunen”. Aan de Engelse klas leerden we zelfs het liedje Vlaanderen Boven van de welbekende Raymond. Het resultaat kan u bewonderen op tjoetjoep. Vandaag was het er onze laatste dag. Het namiddagprogramma bestond dan ook uit een afscheidsceremonie. Heel plezant en mooi allemaal! We kregen nog een engeltje cadeau (made in China) omdat ze vonden dat wij als engelen waren (het is en blijft dan ook een heel gelovig land é). We zullen de sfeer, het eten en de mensen er alvast missen, maar volgende week vrijdag gaan we normaliter al terug om nog eens afscheid te nemen.
Morgen hebben we een dag vrij. Op die manier hebben we eens de tijd om onze kleren te wassen, te drogen en te strijken, onze kamers een beetje uit te mesten, wat inkopen te doen en een beetje te niksen…
Zondag gaan we dan op de backwaters gaan varen met een houseboat. De vooruitzichten zijn dus veelbelovend.
Ik wens iedereen even goeie vooruitzichten en een prettig weekend of aangename krokusvakantie toe.
Tot blogs…
Tim
woensdag 11 februari 2009
Sorry voor het lange wachten...
Vrijdag
In de namiddag gingen we het weeshuis bezoeken. Volledig onverwacht werden we ontvangen in waarschijnlijk een van de mooiste stukjes van Kerala. Eenn prachtig dorpje met 15 huizen te midden van bomen en ander groen. Het is dan ook een heel mooi project. In ieder huis woont een “moeder” met haar twaalf weeskinderen. Op die manier hebben zij toch nog een thuis. De kinderen krijgen er alle mogelijkheden om te studeren en later ook zelf een gewoon gezin te stichten.
Zaterdag
In feite hadden we vandaag weinig te doen. We mochten in de late namiddag naar het schoolfeest. Dit was een beetje hetzelfde als het vorig schoolfeest, maar achteraf waren er nog wat kraampjes met allerhande, door de studenten gemaakte spullen. De vrouwtjes lieten er een henna tatoeage zetten terwijl wij de show stalen in onze Dotti (Indische rok).
Ik heb ook mijn kamer een beetje opgeruimd, want het was nodig. Mijn kamertje is heel klein, dus als er een blad verkeerd ligt ligt mijn ganse kamer vol.
Zondag
Vroeg in de morgen werden we verwacht in het “hospitaal” voor onze …?…?…vedische massage. Het komt er op neer dat ze je met lekker heerlijk ruikende oliën besprenkelen en dan serieus door elkaar schudden, duwen en trekken. Het klinkt wreed, het voelt ook wat wreed bij het begin, maar na een tijdje wordt het aangenaam. Even een korte procedure:
- Je vertrekt met twee mannen naar een duister hokje
- Deze vragen je om al je kleren uit te trekken
- Voor je je boxershort laat zakken krijg een lintje rond je heupen gebonden met een doekje aan zodat het toch nog een beetje een propere bedoening blijft
- Na het verwijderen van de boxershort verschijnt er een hand tussen je benen die het doekje naar achter trekt en dit aan de rugzijde vastmaakt. Aangenaam is anders, maar protesteren zou onbeleefd zijn en daarbij ken ik de woorden string, bilspleet en “niet te hard trekken” niet in het Malayalam
- Je mag je op je rug op een matje op de grond gaan leggen.
- Een van de mannen trekt zich op aan het touw boven je hoofd en begint je lichaam met zijn voeten te masseren.
- 5 minuutjes later mag je je omdraaien voor meer van hetzelfde. Weliswaar wordt het doekje eerst van tussen de billen verwijderd waardoor ook de billen hun beurt niet mislopen.
- 5 minuutjes later mag je je op de tafel gaan leggen voor eenzelfde sessie, maar dan met de handen. De tweede man komt hierbij ook helpen. Stel je een marteltafel voor uit de middeleeuwen en je komt al aardig in de buurt.)
- Een korte hoofdmassage luidt het einde van het tafelen in.
- Je mag plaatsnemen in een soort stoombad. Je zit op een stoeltje, maar je hebt constant het gevoel dat je er direct kan naast liggen, want de billen zijn nog glad van de olie. Je hoofd steekt uit een gat in de doos bovenaan het stoombad. Waarschijnlijk een vreemd zicht…
- Je mag je gaan douchen. Ik dacht dan ook dat dit het einde was…
- Het was dus nog niet afgelopen…
- Je kregen nog wat oordruppels en een soort sigarettenrook in je neus
- Last but not least zetten ze nog een oranje bol bovenaan op je hoofd die je er niet direct af krijgt
- Al dit lekker krijg je voor een kleine 20 euro
Het klinkt misschien niet echt positief, maar in feite is het echt plezant en ontspannend!
’s Namiddags zijn we naar Cherrai beach geweest. Een relatief klein strand met heel wat Indiërs in gewone kledij die toch pootjebaden. Wij opteerden voor het minder drukke stuk op enkele 100 meter daarvandaan. Het water was lekker warm en het uitzicht adembenemend. Het ploske in de oceaan deed dan ook enorm deugd.
Kort samengevat was het dus een redelijk ontspannen dag.
Maandag
Om 10 uur waren we aanwezig in het St Josephs teachers training for women. 10u10 zaten we bij de directrice met een gekregen mapje met als inhoud ons lesschema voor de komende weken, een nagelnieuwe balpen en enkele lege bladeren. Om 10u20 zaten we al op het podium als eregasten van de school. Zelden zo’n efficiënte 20 Indische minuten meegemaakt…
But the show had to go on… Er werd voor ons geapplaudisseerd en gezongen. We kregen zelfs een roze roos. Tegen de avond was deze wel wat onherkenbaar geworden door de meer dan matige hitte die hier heerst. Of het de warmte was of het feit dat Bram en ik de enige jongens zijn op de school (… ze is dan ook “for women”) weet ik niet, maar de meisjes waren op zijn minst gezegd enthousiast. Het kan ook aan mijn lang haar gelegen hebben, want gewoon zijn ze dat hier allerminst. De directrice vroeg tot twee maal toe of dat misschien mode was in België. We zeiden dat het wel meer voor komt, maar ze was er toch niet helemaal weg van.
We volgden er vandaag al de lessen Engels, Psychologie en iets als agogische vaardigheden, maar dan toch helemaal anders. In feite was het laatste niet zo boeiend, ware het niet dat de lerares dit oploste door af en toe een relaxoefening en een liedje in te voeren. Ze deed dit om de, ik citeer: “siesta” in haar les tegen te gaan. Grappig en doeltreffend! Op het einde van de dag volgde ook nog een soort van LO. Alle studentes namen er duidelijk niet met volle goesting aan deel.
Tussen de lessen door kregen we ook nog een overheerlijke maaltijd voorgeschoteld. Tijdens de tot-ons-neming vertelden we hen, louter informatief, dat wij normaal aardappelen eten ipv rijst. Er werd dan ook meteen beslist om ons morgen patatjes voor te schotelen.
Dinsdag
De vrouwen in de school zijn onze aanwezigheid nog niet volledig gewoon, maar we zijn er wel heel welkom en dus ook goed ontvangen… Naast de gewone lessen die we volgden was er ook een uurtje “interacting” voorzien. Nuja, voorzien…? Er was blijkbaar een vergadering van alle leerkrachten. De leerlingen zouden dus een uur alleen zitten. Gelukkig waren er Belgen in de buurt die het publiek wel een uurtje konden entertainen. Eens op het podium kregen we dan ook heel wat vragen over België, onze familie, onze opleiding, onze impressies omtrent India, ons eten… en over mijn lang haar.
Tussen de lessen door kregen we een overheerlijke maaltijd met … gebakken patatjes! Njammie! Na de lessen zijn we nog een webcam gaan kopen zodat we vanaf nu weer met volledig klank en lichtspel kunnen communiceren.
Woensdag
Vandaag moesten we onze presentatie over Europa geven. Op het einde van de sessie was niet iedereen meer even geboeid, maar toch wilden ze dat we nog even verder gingen, want anders moesten ze naar hun “dans”oefeningen… iets waar ze – volledig begrijpelijk – zelf niet echt achter staan.
Deze voormiddag hadden we ook al deelgenomen aan een quiz. Ik weet eigenlijk niet of het echt de bedoeling was of we ook deelnamen, maar omdat we als eerste het antwoord op een bepaalde vraag wisten, waren we het tweede team dat zich selecteerde voor de eigenlijke wedstrijd. We (Bram en ik) kregen de naam “Jasmins”, want alle groepsnamen waren soorten bloemen… Jammer genoeg gingen heel wat vragen over India. We werden toch nog tweede op 5 punten – het kleinste verschil!! – van de eerste. Als eerste runner-up kregen we ook nog een pakje: een vrij kitsherige Chinese roos. Het is dan ook het gebaar wat telt.
Deze avond zouden we ook onze eerste yogales krijgen, maar er kwam blijkbaar iets tussen voor onze lerares waar door we morgenvroeg dus nog de zon niet zullen kunnen groeten…
U kan ik evenwel wel al groeten, dus bij deze…
Tim
In de namiddag gingen we het weeshuis bezoeken. Volledig onverwacht werden we ontvangen in waarschijnlijk een van de mooiste stukjes van Kerala. Eenn prachtig dorpje met 15 huizen te midden van bomen en ander groen. Het is dan ook een heel mooi project. In ieder huis woont een “moeder” met haar twaalf weeskinderen. Op die manier hebben zij toch nog een thuis. De kinderen krijgen er alle mogelijkheden om te studeren en later ook zelf een gewoon gezin te stichten.
Zaterdag
In feite hadden we vandaag weinig te doen. We mochten in de late namiddag naar het schoolfeest. Dit was een beetje hetzelfde als het vorig schoolfeest, maar achteraf waren er nog wat kraampjes met allerhande, door de studenten gemaakte spullen. De vrouwtjes lieten er een henna tatoeage zetten terwijl wij de show stalen in onze Dotti (Indische rok).
Ik heb ook mijn kamer een beetje opgeruimd, want het was nodig. Mijn kamertje is heel klein, dus als er een blad verkeerd ligt ligt mijn ganse kamer vol.
Zondag
Vroeg in de morgen werden we verwacht in het “hospitaal” voor onze …?…?…vedische massage. Het komt er op neer dat ze je met lekker heerlijk ruikende oliën besprenkelen en dan serieus door elkaar schudden, duwen en trekken. Het klinkt wreed, het voelt ook wat wreed bij het begin, maar na een tijdje wordt het aangenaam. Even een korte procedure:
- Je vertrekt met twee mannen naar een duister hokje
- Deze vragen je om al je kleren uit te trekken
- Voor je je boxershort laat zakken krijg een lintje rond je heupen gebonden met een doekje aan zodat het toch nog een beetje een propere bedoening blijft
- Na het verwijderen van de boxershort verschijnt er een hand tussen je benen die het doekje naar achter trekt en dit aan de rugzijde vastmaakt. Aangenaam is anders, maar protesteren zou onbeleefd zijn en daarbij ken ik de woorden string, bilspleet en “niet te hard trekken” niet in het Malayalam
- Je mag je op je rug op een matje op de grond gaan leggen.
- Een van de mannen trekt zich op aan het touw boven je hoofd en begint je lichaam met zijn voeten te masseren.
- 5 minuutjes later mag je je omdraaien voor meer van hetzelfde. Weliswaar wordt het doekje eerst van tussen de billen verwijderd waardoor ook de billen hun beurt niet mislopen.
- 5 minuutjes later mag je je op de tafel gaan leggen voor eenzelfde sessie, maar dan met de handen. De tweede man komt hierbij ook helpen. Stel je een marteltafel voor uit de middeleeuwen en je komt al aardig in de buurt.)
- Een korte hoofdmassage luidt het einde van het tafelen in.
- Je mag plaatsnemen in een soort stoombad. Je zit op een stoeltje, maar je hebt constant het gevoel dat je er direct kan naast liggen, want de billen zijn nog glad van de olie. Je hoofd steekt uit een gat in de doos bovenaan het stoombad. Waarschijnlijk een vreemd zicht…
- Je mag je gaan douchen. Ik dacht dan ook dat dit het einde was…
- Het was dus nog niet afgelopen…
- Je kregen nog wat oordruppels en een soort sigarettenrook in je neus
- Last but not least zetten ze nog een oranje bol bovenaan op je hoofd die je er niet direct af krijgt
- Al dit lekker krijg je voor een kleine 20 euro
Het klinkt misschien niet echt positief, maar in feite is het echt plezant en ontspannend!
’s Namiddags zijn we naar Cherrai beach geweest. Een relatief klein strand met heel wat Indiërs in gewone kledij die toch pootjebaden. Wij opteerden voor het minder drukke stuk op enkele 100 meter daarvandaan. Het water was lekker warm en het uitzicht adembenemend. Het ploske in de oceaan deed dan ook enorm deugd.
Kort samengevat was het dus een redelijk ontspannen dag.
Maandag
Om 10 uur waren we aanwezig in het St Josephs teachers training for women. 10u10 zaten we bij de directrice met een gekregen mapje met als inhoud ons lesschema voor de komende weken, een nagelnieuwe balpen en enkele lege bladeren. Om 10u20 zaten we al op het podium als eregasten van de school. Zelden zo’n efficiënte 20 Indische minuten meegemaakt…
But the show had to go on… Er werd voor ons geapplaudisseerd en gezongen. We kregen zelfs een roze roos. Tegen de avond was deze wel wat onherkenbaar geworden door de meer dan matige hitte die hier heerst. Of het de warmte was of het feit dat Bram en ik de enige jongens zijn op de school (… ze is dan ook “for women”) weet ik niet, maar de meisjes waren op zijn minst gezegd enthousiast. Het kan ook aan mijn lang haar gelegen hebben, want gewoon zijn ze dat hier allerminst. De directrice vroeg tot twee maal toe of dat misschien mode was in België. We zeiden dat het wel meer voor komt, maar ze was er toch niet helemaal weg van.
We volgden er vandaag al de lessen Engels, Psychologie en iets als agogische vaardigheden, maar dan toch helemaal anders. In feite was het laatste niet zo boeiend, ware het niet dat de lerares dit oploste door af en toe een relaxoefening en een liedje in te voeren. Ze deed dit om de, ik citeer: “siesta” in haar les tegen te gaan. Grappig en doeltreffend! Op het einde van de dag volgde ook nog een soort van LO. Alle studentes namen er duidelijk niet met volle goesting aan deel.
Tussen de lessen door kregen we ook nog een overheerlijke maaltijd voorgeschoteld. Tijdens de tot-ons-neming vertelden we hen, louter informatief, dat wij normaal aardappelen eten ipv rijst. Er werd dan ook meteen beslist om ons morgen patatjes voor te schotelen.
Dinsdag
De vrouwen in de school zijn onze aanwezigheid nog niet volledig gewoon, maar we zijn er wel heel welkom en dus ook goed ontvangen… Naast de gewone lessen die we volgden was er ook een uurtje “interacting” voorzien. Nuja, voorzien…? Er was blijkbaar een vergadering van alle leerkrachten. De leerlingen zouden dus een uur alleen zitten. Gelukkig waren er Belgen in de buurt die het publiek wel een uurtje konden entertainen. Eens op het podium kregen we dan ook heel wat vragen over België, onze familie, onze opleiding, onze impressies omtrent India, ons eten… en over mijn lang haar.
Tussen de lessen door kregen we een overheerlijke maaltijd met … gebakken patatjes! Njammie! Na de lessen zijn we nog een webcam gaan kopen zodat we vanaf nu weer met volledig klank en lichtspel kunnen communiceren.
Woensdag
Vandaag moesten we onze presentatie over Europa geven. Op het einde van de sessie was niet iedereen meer even geboeid, maar toch wilden ze dat we nog even verder gingen, want anders moesten ze naar hun “dans”oefeningen… iets waar ze – volledig begrijpelijk – zelf niet echt achter staan.
Deze voormiddag hadden we ook al deelgenomen aan een quiz. Ik weet eigenlijk niet of het echt de bedoeling was of we ook deelnamen, maar omdat we als eerste het antwoord op een bepaalde vraag wisten, waren we het tweede team dat zich selecteerde voor de eigenlijke wedstrijd. We (Bram en ik) kregen de naam “Jasmins”, want alle groepsnamen waren soorten bloemen… Jammer genoeg gingen heel wat vragen over India. We werden toch nog tweede op 5 punten – het kleinste verschil!! – van de eerste. Als eerste runner-up kregen we ook nog een pakje: een vrij kitsherige Chinese roos. Het is dan ook het gebaar wat telt.
Deze avond zouden we ook onze eerste yogales krijgen, maar er kwam blijkbaar iets tussen voor onze lerares waar door we morgenvroeg dus nog de zon niet zullen kunnen groeten…
U kan ik evenwel wel al groeten, dus bij deze…
Tim
vrijdag 6 februari 2009
Tot zover deel één…
Maar laat ons snel overgaan naar deel twee… Maandag worden we verwacht in St Josephs College. Dit is ook een school waar normale stervelingen omgevormd worden tot leerkrachten.
Vandaag waren we uitgenodigd in de Public School om er afscheid te nemen. Onze stage hier zit er op en dus wilde Father Antony ons nog eens spreken. Naast de father bestond het afscheidscomité uit de directrice, onze verantwoordelijke Miss Parimal, de lerares Frans en nog enkele minder bekende, maar vast en zeker belangrijke personen. We kregen een schaaltje met opschrift “I love Kerala” en een dvd met plaatselijke, Christelijke muziek als bedanking. We namen afscheid, maar morgen gaan we in feite al terug voor een of ander feest. We hebben ook afgesproken dat we nog eens zullen binnenspringen in een van de komende 4 weken.
Tijdens onze laatste lesdag hier hebben we nog een combined class gegeven, gevolgd door 41 handtekeningen, want er zaten 41 leerlingen in de klas… Daarna hebben we nog een les wiskunde geobserveerd. Als ik even voor Mr. Standaert mag spelen, dan zou ik toch een onvoldoende gegeven hebben voor structuur, inbreng van de leerlingen, didactische werkvormen en bordschema. Wat hier wel heel goed is, is dat ze meer spelenderwijs de wiskunde aanbrengen. Bvb met magische driehoeken en dat soort van dingen. Jammer genoeg was dat voor de volgende lessen…
Deze morgen hadden we ook onze eerste les Malayalam. Het duurde maar een kwartiertje, maar ondertussen kunnen we toch al tellen tot 5. Even in het fonetisch: oene, rinde, mone, nale, andje… Niet gemakkelijk.
Straks vertrekken we naar een weeshuis. Ik weet niet wat ik ervan moet verwachten. Ik heb ook besloten om hier nergens nog verwachtingen te stellen, want alles is toch altijd anders dan dat je het jou voorstelt. Daarom zeker niet minder aangenaam of interessant, maar gewoon anders.
Morgenvoormiddag tenslotte, gaan we naar een soort massagecentrum. Hier noemt dat een “hospital”. Ik weet dus ook niet echt wat we daar moeten verwachten: een ziekenhuis of een wellness-centrum. We zullen zien…
Tim
woensdag 4 februari 2009
Over loslopende koetjes en kalfjes
Mijn laatste blog-dink dateert van bijna een week geleden. Niet dat ik geen zin had om te bloggen, maar ik heb er gewoonweg de tijd niet voor gevonden. We hebben dan ook niet stilgezeten. Als we morgen om 15u de Public School verlaten zullen we dan ook 27 uur les achter de kiezen hebben. De lessen duren wel maar 35 of 40 minuten elk, maar er zitten wel 40 kinderen in elke klas… Het programma in de Public School was tot nog toe heel gevarieerd: we gaven enkele gewone lessen zoals Frans en wiskunde, we gaven ook een soort van PAV lessen in enkele klassen over België. We integreerden aardrijkskunde, geschiedenis, godsdienst, sociale wetenschappen en Belgische gewoonten. We verdeelden de klas telkens in drie groepjes en gaven elk ons eigen stukje leerstof aan elk groepje. Naast de meer traditionele lessen gaven we ook 3 uur dans. Hierin leerde Maaike samen met Eline de plopdans aan. De kinderen waren er heel snel mee weg, hoewel ze de woorden niet begrijpen.
Eline is een studente uit Kortrijk die hier is voor sociaal gerelateerd vrijwilligerswerk. Ze blijft voor 9 maanden. Ze is hier op zondag gearriveerd. Net op tijd om ons te vervoegen naar het hindoe-huwelijk waar we zondagnamiddag op uitgenodigd waren. We waren er blijkbaar eregasten. Wat een blanke huid niet allemaal kan aanrichten… We moesten dan ook enkele keren op de foto. Het filmstergevoel stak opnieuw de kop op. Voor de rest was het een heel aangename namiddag. We kregen er een feestmaaltijd aangeboden en liepen wat langs de waterpartijen die zich niet zo ver van het huis bevonden. Een heel mooi zicht!
Sinds gisteren zijn we hier trouwens ook echt filmsterren. Toen de “father” van de Public School hoorde dat we Frans spraken wilde hij ons meteen inschakelen in de ontwikkeling van een French lab, een soort softwarepakket voor de lessen Frans. Daarvoor zijn we gisteren en vandaag enkele uren video gaan opnemen. We spraken meer dan 20 dialogen in en nog een veelvoud aan woorden. Voor de lerares Frans moesten we dit ook doen, maar dan enkel de audio-versie. Maaike mocht zelfs haar zangtalent even ten toon stellen. Frère Jaques luidde dan ook gewillig de klokken terwijl hij sur le pont d’Avignon dansete…
Maandagavond zijn we met Miss Parimal, een van de leerkrachten in de Public School, naar de plaatselijke “jaarbeurs” geweest. Ze vertelde ons dat we er allerlei streekproducten uit India en de rest van de wereld konden bewonderen. De flatscreens, frigo’s en kookpotten kenden we al van thuis, maar gelukkig waren er inderdaad ook enkele meer typisch Indische dingen te bewonderen, hoewel het niet echt de moeite was. Gelukkig hadden we geen entree moeten betalen, want we hadden een kredietkaart bij ons. Dit bewijs van onze koopkracht was dan ook reden genoeg om ons gratis binnen te laten…
Ondertussen hebben we ook een Indisch gsm-nr; Ik ben dan ook te bereiken op 919645731359. Je moet waarschijnlijk wel nog iets voordraaien, maar wat precies weet ik niet. De verbinding is ook heel slecht met het buitenland. De telefoon is eigenlijk enkel voor in India te bellen mochten we ergens verloren gelopen zijn. Maar mocht u het echt niet kunnen laten…
Er worden ook massaal foto’s upgeload, dus neem gerust een kijkje op de picasa-link hiernaast.
We zijn zoals beloofd ook eens met Jacob gaan eten. Een grappig zicht op een jongen van 21 jaar voor het eerst in zijn leven mes en vork te zien gebruiken. Hopelijk leert hij het snel, want ondertussen is hij al in België gearriveerd.
Voor de rest weet ik niet echt veel meer verteld. Mocht u mij dringend nieuws willen melden dan ben ik nog steeds te bereiken via postduif, rooksignaal, morse of ander high-tech-feature…
Avondlijke, 30° warme groeten
Tim
Eline is een studente uit Kortrijk die hier is voor sociaal gerelateerd vrijwilligerswerk. Ze blijft voor 9 maanden. Ze is hier op zondag gearriveerd. Net op tijd om ons te vervoegen naar het hindoe-huwelijk waar we zondagnamiddag op uitgenodigd waren. We waren er blijkbaar eregasten. Wat een blanke huid niet allemaal kan aanrichten… We moesten dan ook enkele keren op de foto. Het filmstergevoel stak opnieuw de kop op. Voor de rest was het een heel aangename namiddag. We kregen er een feestmaaltijd aangeboden en liepen wat langs de waterpartijen die zich niet zo ver van het huis bevonden. Een heel mooi zicht!
Sinds gisteren zijn we hier trouwens ook echt filmsterren. Toen de “father” van de Public School hoorde dat we Frans spraken wilde hij ons meteen inschakelen in de ontwikkeling van een French lab, een soort softwarepakket voor de lessen Frans. Daarvoor zijn we gisteren en vandaag enkele uren video gaan opnemen. We spraken meer dan 20 dialogen in en nog een veelvoud aan woorden. Voor de lerares Frans moesten we dit ook doen, maar dan enkel de audio-versie. Maaike mocht zelfs haar zangtalent even ten toon stellen. Frère Jaques luidde dan ook gewillig de klokken terwijl hij sur le pont d’Avignon dansete…
Maandagavond zijn we met Miss Parimal, een van de leerkrachten in de Public School, naar de plaatselijke “jaarbeurs” geweest. Ze vertelde ons dat we er allerlei streekproducten uit India en de rest van de wereld konden bewonderen. De flatscreens, frigo’s en kookpotten kenden we al van thuis, maar gelukkig waren er inderdaad ook enkele meer typisch Indische dingen te bewonderen, hoewel het niet echt de moeite was. Gelukkig hadden we geen entree moeten betalen, want we hadden een kredietkaart bij ons. Dit bewijs van onze koopkracht was dan ook reden genoeg om ons gratis binnen te laten…
Ondertussen hebben we ook een Indisch gsm-nr; Ik ben dan ook te bereiken op 919645731359. Je moet waarschijnlijk wel nog iets voordraaien, maar wat precies weet ik niet. De verbinding is ook heel slecht met het buitenland. De telefoon is eigenlijk enkel voor in India te bellen mochten we ergens verloren gelopen zijn. Maar mocht u het echt niet kunnen laten…
Er worden ook massaal foto’s upgeload, dus neem gerust een kijkje op de picasa-link hiernaast.
We zijn zoals beloofd ook eens met Jacob gaan eten. Een grappig zicht op een jongen van 21 jaar voor het eerst in zijn leven mes en vork te zien gebruiken. Hopelijk leert hij het snel, want ondertussen is hij al in België gearriveerd.
Voor de rest weet ik niet echt veel meer verteld. Mocht u mij dringend nieuws willen melden dan ben ik nog steeds te bereiken via postduif, rooksignaal, morse of ander high-tech-feature…
Avondlijke, 30° warme groeten
Tim
Abonneren op:
Posts (Atom)
