Een bewogen week

Dit weekend werden we verwacht bij de broer van Biju, Father George. Hij leeft samen met zijn gemeenschap in de bergen van Munnar. Er zijn zes kamertjes waar je op retraite kan gaan en dus even tot rust kan komen. Wij kregen elk zo’n kamertje en mochten er dus twee dagen genieten van de stilte en het prachtige landschap. Een heel verschil met het drukke en smogrijke leven dat we leiden in Kallamassery. De eerste avond genoten we van de prachtige goed gevulde sterrenhemel. De grote beer bleek onvindbaar, maar gelukkig was Orion met zijn boog heel goed zichtbaar…
Na een verkwikkende nachtrust mochten we mee op pad met twee van de broeders uit de gemeenschap. Ze zouden ons de ganse dag vergezellen en ons met de jeep alle mooie plekjes laten zien. Ze brachten ons naar enkele “viewpoints” waar we een prachtig zicht over de streek hadden. Zo ver als we konden kijken waren de heuvelflanken bezet met theeplanten. De plantages vormen een prachtig organisch patroon waardoor het lijkt alsof er een surrealistisch kunstenaar aan het werk geweest is. Tussen de plantages liggen kleine straatjes bezaaid met grote stenen. De jeep en ons gat werden dus op de proef gesteld, maar als beloning kregen we de mooiste vergezichten en de mooiste wandelplekjes. Tussen al dat schoon zagen we dan ook nog een kolonie apen die de bossen onveilig maakte waardoor de trip helemaal geslaagd was.
Na de middag zijn we voor de tweede keer hier een tochtje gaan doen op een olifant. Je kan er dan ook niet genoeg van krijgen. De olifant van Bram en Maaike moest onderweg wel even naar het toilet, maar voor de rest verliep de tocht naar behoren. We bezochten verder nog echo-point. Dit is een punt waar je dus je echo kan horen in de bergen. Niet veel speciaals, maar de Indiërs zijn er gek van. Ze roepen dan ook de longen uit hun lijf om toch maar hun eigen gejank te kunnen horen. Tot slot stopten we ook nog even bij een van de vele stuwdammen die de streek van elektriciteit voorzien. Stuwdammen zijn hier dan ook de enige bronnen van elektriciteit. België kan op dat vlak dus nog wat leren van Kerala, maar op alle andere punten van milieubewustzijn lopen we jaren vooruit.
De plaatselijke hobby in Munnar is je motor uitschakelen als het mogelijk is. Dus als de weg ook maar eventjes naar beneden gaat wordt de sleutel omgedraaid. Hierdoor verlies je dus nagenoeg alle controle over het vehicel, maar dat wordt er hier graag bijgenomen. Nu moet je je even volgende situatie voorstellen: Om “thuis” te geraken moesten we ongeveer een half uurtje dalen. De motor wordt dus logischerwijze af gelegd. Jammer genoeg bestaat de weg hoofdzakelijk uit (veel te nauwe) haarspeldbochten. Net voor we onze slalom willen aanvatten begint het ferm te regenen. Deze regen zorgt natuurlijk voor grote stroken modder over de weg. De nagenoeg groefloze autobanden hielden wonderwel stand, maar het was toch even zoals op een roetsjbaan, maar dan zonder vast traject… Onderweg zagen we trouwens een auto in de dieperik zitten. Onze chauffeur vertelde ons, terwijl hij rustig verder gleed, dat ongelukken hier vaak voorkomen. Je vraagt je af waarom.

Na een verkwikkende en hemels stille nachtrust werden we door Father zelf meegenomen naar een theemuseum waar we de geschiedenis van de plantages leerden kennen en waar we het productieproces van de thee te zien kregen. Heel interessant, maar het museum sloeg duidelijk veel munt uit zijn monopolistische positie…
Tegen de middag stak de Father ons op de bus naar Munnar. Vijf uur en minstens evenveel bijna-dood-ervaringen later stonden we opnieuw op vaste bodem, maar dan in Thekkadi. We gingen eten en kropen vroeg in ons bedje.

De volgende ochtend moesten we dan ook al om 7 uur op de boot zitten. Thekkadi is in feite een klein, maar uber-toeristisch dorpje vlak bij het Periyar natuurreservaat. Er ligt een groot meer in het park waar boottochten worden georganiseerd. Wij namen de vroegste boot omdat er volgens de toeristische gids dan meest kans is om dieren te zien. De toeristische gids kreeg gelijk! We zagen everzwijnen, otters, een soort van buffels, enkele herten, vogels van allerlei pluimage en als klap op de vuurpijl nog enkele wilde olifanten. Onvergetelijk! We besloten om na de boottocht ook nog een tocht van 3 uur door de bossen te maken. Onze persoonlijke gids bracht ons langs de wandelpaden van de olifanten tot een stuk in de jungle. Jammer genoeg zagen we op onze trip enkel een koppel buffels. Toch was het echt sjiek om eens de leefwereld van de tijger en de olifanten te zien. Dat er vaak olifanten zaten konden we wel merken, want ik weet niet welk ander dier er nog een dergelijke darminhoud kan produceren…
Na een busrit van 6 uur die ons slechts 120 kilometer verderop bracht waren we minstens evenveel bijna-dood-ervaringen rijker en stonden we weer thuis. Onze buschauffeur kon je dan ook niet echt iemand van het voorzichtige type noemen. Zijn motto: “aajt oort ruttelen ist teken dat ter nog an angt…”

De rest van de week mochten we weer naar St Joseph college. We begonnen de studenten meer en meer te kennen en begonnen er ons dan ook meer en meer te “jeunen”. Aan de Engelse klas leerden we zelfs het liedje Vlaanderen Boven van de welbekende Raymond. Het resultaat kan u bewonderen op tjoetjoep. Vandaag was het er onze laatste dag. Het namiddagprogramma bestond dan ook uit een afscheidsceremonie. Heel plezant en mooi allemaal! We kregen nog een engeltje cadeau (made in China) omdat ze vonden dat wij als engelen waren (het is en blijft dan ook een heel gelovig land é). We zullen de sfeer, het eten en de mensen er alvast missen, maar volgende week vrijdag gaan we normaliter al terug om nog eens afscheid te nemen.

Morgen hebben we een dag vrij. Op die manier hebben we eens de tijd om onze kleren te wassen, te drogen en te strijken, onze kamers een beetje uit te mesten, wat inkopen te doen en een beetje te niksen…
Zondag gaan we dan op de backwaters gaan varen met een houseboat. De vooruitzichten zijn dus veelbelovend.

Ik wens iedereen even goeie vooruitzichten en een prettig weekend of aangename krokusvakantie toe.
Tot blogs…

Tim