Over loslopende koetjes en kalfjes

Mijn laatste blog-dink dateert van bijna een week geleden. Niet dat ik geen zin had om te bloggen, maar ik heb er gewoonweg de tijd niet voor gevonden. We hebben dan ook niet stilgezeten. Als we morgen om 15u de Public School verlaten zullen we dan ook 27 uur les achter de kiezen hebben. De lessen duren wel maar 35 of 40 minuten elk, maar er zitten wel 40 kinderen in elke klas… Het programma in de Public School was tot nog toe heel gevarieerd: we gaven enkele gewone lessen zoals Frans en wiskunde, we gaven ook een soort van PAV lessen in enkele klassen over België. We integreerden aardrijkskunde, geschiedenis, godsdienst, sociale wetenschappen en Belgische gewoonten. We verdeelden de klas telkens in drie groepjes en gaven elk ons eigen stukje leerstof aan elk groepje. Naast de meer traditionele lessen gaven we ook 3 uur dans. Hierin leerde Maaike samen met Eline de plopdans aan. De kinderen waren er heel snel mee weg, hoewel ze de woorden niet begrijpen.


Eline is een studente uit Kortrijk die hier is voor sociaal gerelateerd vrijwilligerswerk. Ze blijft voor 9 maanden. Ze is hier op zondag gearriveerd. Net op tijd om ons te vervoegen naar het hindoe-huwelijk waar we zondagnamiddag op uitgenodigd waren. We waren er blijkbaar eregasten. Wat een blanke huid niet allemaal kan aanrichten… We moesten dan ook enkele keren op de foto. Het filmstergevoel stak opnieuw de kop op. Voor de rest was het een heel aangename namiddag. We kregen er een feestmaaltijd aangeboden en liepen wat langs de waterpartijen die zich niet zo ver van het huis bevonden. Een heel mooi zicht!


Sinds gisteren zijn we hier trouwens ook echt filmsterren. Toen de “father” van de Public School hoorde dat we Frans spraken wilde hij ons meteen inschakelen in de ontwikkeling van een French lab, een soort softwarepakket voor de lessen Frans. Daarvoor zijn we gisteren en vandaag enkele uren video gaan opnemen. We spraken meer dan 20 dialogen in en nog een veelvoud aan woorden. Voor de lerares Frans moesten we dit ook doen, maar dan enkel de audio-versie. Maaike mocht zelfs haar zangtalent even ten toon stellen. Frère Jaques luidde dan ook gewillig de klokken terwijl hij sur le pont d’Avignon dansete…

Maandagavond zijn we met Miss Parimal, een van de leerkrachten in de Public School, naar de plaatselijke “jaarbeurs” geweest. Ze vertelde ons dat we er allerlei streekproducten uit India en de rest van de wereld konden bewonderen. De flatscreens, frigo’s en kookpotten kenden we al van thuis, maar gelukkig waren er inderdaad ook enkele meer typisch Indische dingen te bewonderen, hoewel het niet echt de moeite was. Gelukkig hadden we geen entree moeten betalen, want we hadden een kredietkaart bij ons. Dit bewijs van onze koopkracht was dan ook reden genoeg om ons gratis binnen te laten…

Ondertussen hebben we ook een Indisch gsm-nr; Ik ben dan ook te bereiken op 919645731359. Je moet waarschijnlijk wel nog iets voordraaien, maar wat precies weet ik niet. De verbinding is ook heel slecht met het buitenland. De telefoon is eigenlijk enkel voor in India te bellen mochten we ergens verloren gelopen zijn. Maar mocht u het echt niet kunnen laten…

Er worden ook massaal foto’s upgeload, dus neem gerust een kijkje op de picasa-link hiernaast.

We zijn zoals beloofd ook eens met Jacob gaan eten. Een grappig zicht op een jongen van 21 jaar voor het eerst in zijn leven mes en vork te zien gebruiken. Hopelijk leert hij het snel, want ondertussen is hij al in België gearriveerd.

Voor de rest weet ik niet echt veel meer verteld. Mocht u mij dringend nieuws willen melden dan ben ik nog steeds te bereiken via postduif, rooksignaal, morse of ander high-tech-feature…


Avondlijke, 30° warme groeten
Tim