De backwaters

Ik ben momenteel bezig aan mijn laatste dinsdag op het Indische vasteland. Ik geniet er dan ook ten volle van, want ik zal het missen, dat weet ik nu al. We mogen uiteraard niet treuren, want we hebben nog zes dagen India voor de boeg. Ik heb daarnet dan ook mijn verse kleren geteld en beslist om aan mijn laatste wasbeurt te beginnen. De boxershorts, hemden, t-shirts en de korte broek liggen op dit eigenste moment dan ook te weken. Mijn drie Belgische compagnons zijn momenteel gaan yoga-en samen met Felix, onze Duitse buur. Normaalgezien is dit om 6u30 ’s morgens, maar deze ochtend kwam er blijkbaar iets tussen. Ik heb na de eerste les yoga besloten dat ik meer ontspan in mijn bed dan als ik mij op dit vroege uur in enkele ondenkbare bochten wring. U zal wel denken: “gij dommerik!”. Kan zijn! Maar dan wel een uitgeslapen dommerik! Maar over tot de orde van de dag en van het voorbije weekend…

Zaterdag waren we dus vrij. Een ideale gelegenheid voor mijn voorlaatste wasbeurt. ’s Avonds waren we uitgenodigd bij Jacob zijn ouders en zus om er te gaan dineren. Excellent! Joseph, de pappie, zou tegen dan ook ons bier gaan halen dat we dan konden meenemen op de houseboat. Voor u de bakken en vaten al voorbij uw ogen ziet schieten, het ging om zes flessen van 650ml. De volgende dag namen we dan ook vroeg de trein richting Allapuzza waar onze houseboat op ons wachtte. Een houseboat is in feite een hotel op het water. Er zijn 2 slaapkamers, een keuken en een soort van openlucht living. Op de boot zijn drie personeelsleden mee die al het werk doen: koken, opdienen, de boot besturen, vragen of je alles naar je zin hebt… In feite moet je dus naast het slapen, zitten, liggen, hangen, eten, drinken, douchen, genieten, babbelen, fotograferen… niets meer doen. Ondertussen vaart de boot door het prachtige landschap van de backwaters. Je ziet er wat huisjes langs de oevers met daarachter immense rijstvelden. Hier en daar meer je aan en kan je even het landschap van op de kant bewonderen. ’s Avonds is het er bijna pikdonker en zie je dus een prachtige sterrenhemel. Ik vroeg dan ook het mogelijk was om op het dek te slapen. Dit bleek eerst niet te kunnen omwille van de veiligheid, maar vijf minuten later bleek het plots toch veilig genoeg. Ik werd enkele uren later dus gewekt door de zon… Machtig!

Op maandag werden we om 9 uur terug aan wal gezet en namen we de trein terug naar Ernakulam. Hier aten en shopten we wat en keerden dan terug naar “huis”.

Deze voormiddag zijn we een weeshuis gaan bezoeken. Het weeshuis ligt op slechts een half uurtje wandelen van hier, maar door de enorme hitte was het toch nog een lijdensweg. De temperatuur is hier de laatste dagen dan ook met enkele graden gestegen en echt nodig vond ik dat hoegenaamd niet. Bij aankomst in het weeshuizen waren de okselvijvers en rugoceanen dan ook weerom een feit…

In het weeshuis verbleven een 10-tal kindjes. Allemaal jonger dan vier jaar. De meeste worden geadopteerd door andere Indische koppels. Is het kindje niet geadopteerd voor zijn vierde verjaardag, dan gaat het naar een ander instituut. Wij praatten eventjes met een van de drie zusters die het weeshuis runnen en daarna kregen we de kindjes te zien. Ik voelde me even terug in ’t Zandmannetje. Ik zat er zelfs even mee in dat kind en gezin zou binnenvallen; iets wat hier beter niet gebeurt… De kinderen worden er heel goed verzorgd en hebben ook enkele dingen om mee te spelen, maar de hulpmiddelen blijven natuurlijk wel beperkt. Na een goed half uurtje spelen met de kindjes moesten we ze jammer genoeg terug achterlaten.

Ik veronderstel dat de yoga ongeveer gedaan is. Ik ga dan ook ophouden met bloggen en mij dan naar de refter begeven. Hoogstwaarschijnlijk krijgen we daar porota geserveerd met een sausje. Naar alle waarschijnlijkheid is er ook ergens ei te bespeuren op de menu. Ik vrees dan ook dat mijn lever nu ongeveer dubbel zo groot is als toen ik vertrok. Ik denk dan ook dat mijn Belgisch dieet met de nodige pintjes ed toch nog gezonder is voor mijn lever dan het ei-dieet dat we hier krijgen voorgeschoteld. Maar tis wel lekker!


Aan allen nog een gezellige Tim-loze week toegewenst en tot schrijfs…
Tim en zijn lever