Wachten op Godot

Gisteren zijn we ons uurrooster gaan halen in de public school. De leerkracht waarmee we afgesproken hadden zat in vergadering, dus wachtten we even tot iemand haar had opgebeld. Zij had ons rooster niet voorbereid, maar vroeg ons gewoon wat we wilden doen. We legden uit dat we enkele uren van onze eigen vakken wilden observeren en zelf geven. Daarnaast wilden we ook nog enkele PAV-uren geven waarin we elk ons vakgebied zouden toepassen.

Vandaag mochten we dat uurrooster ophalen. Ongeveer 10 minuutjes later dan verwacht daagde ze op. Naar Indische normen was ze dus ruim op tijd. Jammer genoeg had ze nog geen uurrooster en had ze ook nog niet met de betreffende leerkrachten gepraat. Gelukkig dacht ze eraan dat het uurrooster van alle leerkrachten eigenlijk gewoon uithangt in de leraarskamer. We konden dus ons uurrooster aan de hand daarvan opstellen.

Terwijl we dit deden kwamen de leerkrachten stilaan binnensijpelen voor de “annual day” die deze namiddag plaatsvindt in de public school. Alle vrouwelijke leerkrachten waren getooid in een sari. Een mooi, typisch Indisch kleed. We werden aan hen voorgesteld. Van sommige kregen we ook de lesonderwerpen mee voor de komende lessen. We kregen ook een officiële uitnodiging voor de annual day. Deze namiddag gaan mogen we dus op de eerste rij gaan zitten terwijl alle leerlingen die uitblonken in een van de categorieën op school een prijs in ontvangst mogen nemen in het bijzijn van hun ouders.

Gisteren namiddag zijn we nog wat fruit gaan halen in de befaamde winkelstraat. We hebben er ook de plaats ontdekt waar we een bus of een riksja kunnen nemen naar het centrum van de stad. Iets wat we morgen zullen doen, want dan bezoeken we normaliter Fort Kochi.