Sorry voor het lange wachten...

Vrijdag

In de namiddag gingen we het weeshuis bezoeken. Volledig onverwacht werden we ontvangen in waarschijnlijk een van de mooiste stukjes van Kerala. Eenn prachtig dorpje met 15 huizen te midden van bomen en ander groen. Het is dan ook een heel mooi project. In ieder huis woont een “moeder” met haar twaalf weeskinderen. Op die manier hebben zij toch nog een thuis. De kinderen krijgen er alle mogelijkheden om te studeren en later ook zelf een gewoon gezin te stichten.


Zaterdag

In feite hadden we vandaag weinig te doen. We mochten in de late namiddag naar het schoolfeest. Dit was een beetje hetzelfde als het vorig schoolfeest, maar achteraf waren er nog wat kraampjes met allerhande, door de studenten gemaakte spullen. De vrouwtjes lieten er een henna tatoeage zetten terwijl wij de show stalen in onze Dotti (Indische rok).
Ik heb ook mijn kamer een beetje opgeruimd, want het was nodig. Mijn kamertje is heel klein, dus als er een blad verkeerd ligt ligt mijn ganse kamer vol.


Zondag

Vroeg in de morgen werden we verwacht in het “hospitaal” voor onze …?…?…vedische massage. Het komt er op neer dat ze je met lekker heerlijk ruikende oliën besprenkelen en dan serieus door elkaar schudden, duwen en trekken. Het klinkt wreed, het voelt ook wat wreed bij het begin, maar na een tijdje wordt het aangenaam. Even een korte procedure:
- Je vertrekt met twee mannen naar een duister hokje
- Deze vragen je om al je kleren uit te trekken
- Voor je je boxershort laat zakken krijg een lintje rond je heupen gebonden met een doekje aan zodat het toch nog een beetje een propere bedoening blijft
- Na het verwijderen van de boxershort verschijnt er een hand tussen je benen die het doekje naar achter trekt en dit aan de rugzijde vastmaakt. Aangenaam is anders, maar protesteren zou onbeleefd zijn en daarbij ken ik de woorden string, bilspleet en “niet te hard trekken” niet in het Malayalam
- Je mag je op je rug op een matje op de grond gaan leggen.
- Een van de mannen trekt zich op aan het touw boven je hoofd en begint je lichaam met zijn voeten te masseren.
- 5 minuutjes later mag je je omdraaien voor meer van hetzelfde. Weliswaar wordt het doekje eerst van tussen de billen verwijderd waardoor ook de billen hun beurt niet mislopen.
- 5 minuutjes later mag je je op de tafel gaan leggen voor eenzelfde sessie, maar dan met de handen. De tweede man komt hierbij ook helpen. Stel je een marteltafel voor uit de middeleeuwen en je komt al aardig in de buurt.)
- Een korte hoofdmassage luidt het einde van het tafelen in.
- Je mag plaatsnemen in een soort stoombad. Je zit op een stoeltje, maar je hebt constant het gevoel dat je er direct kan naast liggen, want de billen zijn nog glad van de olie. Je hoofd steekt uit een gat in de doos bovenaan het stoombad. Waarschijnlijk een vreemd zicht…
- Je mag je gaan douchen. Ik dacht dan ook dat dit het einde was…
- Het was dus nog niet afgelopen…
- Je kregen nog wat oordruppels en een soort sigarettenrook in je neus
- Last but not least zetten ze nog een oranje bol bovenaan op je hoofd die je er niet direct af krijgt
- Al dit lekker krijg je voor een kleine 20 euro

Het klinkt misschien niet echt positief, maar in feite is het echt plezant en ontspannend!
’s Namiddags zijn we naar Cherrai beach geweest. Een relatief klein strand met heel wat Indiërs in gewone kledij die toch pootjebaden. Wij opteerden voor het minder drukke stuk op enkele 100 meter daarvandaan. Het water was lekker warm en het uitzicht adembenemend. Het ploske in de oceaan deed dan ook enorm deugd.
Kort samengevat was het dus een redelijk ontspannen dag.


Maandag

Om 10 uur waren we aanwezig in het St Josephs teachers training for women. 10u10 zaten we bij de directrice met een gekregen mapje met als inhoud ons lesschema voor de komende weken, een nagelnieuwe balpen en enkele lege bladeren. Om 10u20 zaten we al op het podium als eregasten van de school. Zelden zo’n efficiënte 20 Indische minuten meegemaakt…

But the show had to go on… Er werd voor ons geapplaudisseerd en gezongen. We kregen zelfs een roze roos. Tegen de avond was deze wel wat onherkenbaar geworden door de meer dan matige hitte die hier heerst. Of het de warmte was of het feit dat Bram en ik de enige jongens zijn op de school (… ze is dan ook “for women”) weet ik niet, maar de meisjes waren op zijn minst gezegd enthousiast. Het kan ook aan mijn lang haar gelegen hebben, want gewoon zijn ze dat hier allerminst. De directrice vroeg tot twee maal toe of dat misschien mode was in België. We zeiden dat het wel meer voor komt, maar ze was er toch niet helemaal weg van.
We volgden er vandaag al de lessen Engels, Psychologie en iets als agogische vaardigheden, maar dan toch helemaal anders. In feite was het laatste niet zo boeiend, ware het niet dat de lerares dit oploste door af en toe een relaxoefening en een liedje in te voeren. Ze deed dit om de, ik citeer: “siesta” in haar les tegen te gaan. Grappig en doeltreffend! Op het einde van de dag volgde ook nog een soort van LO. Alle studentes namen er duidelijk niet met volle goesting aan deel.
Tussen de lessen door kregen we ook nog een overheerlijke maaltijd voorgeschoteld. Tijdens de tot-ons-neming vertelden we hen, louter informatief, dat wij normaal aardappelen eten ipv rijst. Er werd dan ook meteen beslist om ons morgen patatjes voor te schotelen.


Dinsdag

De vrouwen in de school zijn onze aanwezigheid nog niet volledig gewoon, maar we zijn er wel heel welkom en dus ook goed ontvangen… Naast de gewone lessen die we volgden was er ook een uurtje “interacting” voorzien. Nuja, voorzien…? Er was blijkbaar een vergadering van alle leerkrachten. De leerlingen zouden dus een uur alleen zitten. Gelukkig waren er Belgen in de buurt die het publiek wel een uurtje konden entertainen. Eens op het podium kregen we dan ook heel wat vragen over België, onze familie, onze opleiding, onze impressies omtrent India, ons eten… en over mijn lang haar.
Tussen de lessen door kregen we een overheerlijke maaltijd met … gebakken patatjes! Njammie! Na de lessen zijn we nog een webcam gaan kopen zodat we vanaf nu weer met volledig klank en lichtspel kunnen communiceren.


Woensdag

Vandaag moesten we onze presentatie over Europa geven. Op het einde van de sessie was niet iedereen meer even geboeid, maar toch wilden ze dat we nog even verder gingen, want anders moesten ze naar hun “dans”oefeningen… iets waar ze – volledig begrijpelijk – zelf niet echt achter staan.
Deze voormiddag hadden we ook al deelgenomen aan een quiz. Ik weet eigenlijk niet of het echt de bedoeling was of we ook deelnamen, maar omdat we als eerste het antwoord op een bepaalde vraag wisten, waren we het tweede team dat zich selecteerde voor de eigenlijke wedstrijd. We (Bram en ik) kregen de naam “Jasmins”, want alle groepsnamen waren soorten bloemen… Jammer genoeg gingen heel wat vragen over India. We werden toch nog tweede op 5 punten – het kleinste verschil!! – van de eerste. Als eerste runner-up kregen we ook nog een pakje: een vrij kitsherige Chinese roos. Het is dan ook het gebaar wat telt.
Deze avond zouden we ook onze eerste yogales krijgen, maar er kwam blijkbaar iets tussen voor onze lerares waar door we morgenvroeg dus nog de zon niet zullen kunnen groeten…


U kan ik evenwel wel al groeten, dus bij deze…
Tim